Tuesday, October 28, 2014

అలాగే భాషా , మాటలు - మన పిల్లవాళ్ళకు కొనుక్కుంటున్నాం!

చంద్రలత గారితో చర్చ - రెండో భాగం.

ఆవిడతో జరిపిన చర్చ వల్ల, నేను ఆ క్లాసులు అవీ చెప్పటం మానేసిన సమయంలో ఇనుము వేడిగా కాలిపోతూ ఉండగా రాసుకున్న ఒకానొక అసంపూర్తి వ్యాసం. మనవాళ్ళకు మన భాషంటేనూ, మన మాటంటేనూ ఎంత చులకనైపోయిందిరా అనుకుంటూ రాసుకున్న వ్యాసం.

దీన్ని పొడిగిద్దామనుకునే పోనీ వాళ్ళ చావు వాళ్ళే చస్తారులే. మన పూర్తి ప్రయత్నం మనం చేసామన్న తృప్తితో వదిలేసిన భాగం ఇది...మళ్ళీ చంద్రలత గారి పుణ్యమా అని ఎక్కడో పడి ఉన్నదాన్ని మళ్ళీ బయటకు తీస్తిని. ఇక్కడ వేస్తిని. దీన్ని పూర్తి చేసే ఉద్దేశం ఇప్పటికైతే లేదు కానీ అయ్యలు, అమ్మలూ - చదువుకుని ఎవరికి తోచిన అర్థం వాళ్ళు తీసుకొనవచ్చునూ, వాళ్ళ వాళ్ళ శక్తిని బట్టి నా అర్థమూ తీసుకొనవచ్చును...

ఇంకొద్ది లోపలిగా వెళ్ళి వెతికితే మూడో భాగం, నాల్గో భాగం కూడా రావొచ్చును. కానీ ప్రస్తుతానికి ఇది మాత్రం.... ఓం తత్ సత్!

ఈ గ్యాపకాలన్నిటినీ ఒక ఈమెయిలుతో, ఒక మెసేజితో తోడి బయటకు తెప్పిస్తున్న చంద్రలత గారికి ధన్యవాదాలతో!

***************************

పుటుకూ పుటుకూ దారం
తెగిపోతే ఎవ్వడిదీ నేరం
తలిదండ్రుల సంతంతా అంతే
పిల్లవాండ్ల బతుకంతా సంతే
మాటంతా చౌడు మన్నే
భాషంతా గుండు సున్నే

-- అన్న తీరులో ఉన్నదండి

తల్లికీ తండ్రికి ఉండే సహజ లక్షణం ఏవిటి ? పిల్లల మీద ప్రేమ. బందరు లడ్డూలు, జిలేబీలు, పూతరేకులు, తాండ్రలు ఇవ్వన్నీ బావున్నై కదాని, దొరికిందే అదనుగా గుటకాయస్వాహా చెయ్యకుండా పిల్లవాళ్ళకు అట్టిపెడతారు. అదే మాట, భాష దగ్గరికొచ్చేప్పటికి తీపి లేదు, పిల్లవాళ్ళు లేదు, దయ్యమూ లేదు, దైవమూ లేదు. సహజలక్షణాన్ని మర్చిపోతున్నారు. చేతిలో ఉన్న సున్నాలను, గోడకు పూస్తున్నారు. ఆతర్వాత ఆ సున్నం తాంబూలంలోకి పనికొస్తుందా అని ఆలోచిస్తున్నారు. గోడను గీకుతున్నారు. ఓ సారి గోడెక్కాక అదెందుకు పనికొస్తుంది ?

కుండ పచ్చిగా ఉన్నప్పుడు సవర్దీయాలె. కాల్చేసి సారిగ్గా రాలేదంటే ఏవిటి లాభం ? మంచి విత్తనాలు మనమే వెయ్యాలె. మనమే నీళ్ళు పొయ్యాలె. మనమే పెంచుకోవాలె. చచ్చే దాకా ఓ డప్పులు ఢంకాలు మోగించి, పోయాక సవుండేదిరా అంటే వినపడదుగా!

 A B C D లు వేదాలు. అ ఆ ఇ ఈ లు చిత్తు కాయితాలు అయిపోయినై ఈవేళ. చదివేవాడు బ్రాహ్మడైనా కాకపోయినా...ఎవరి పిల్లల్ని వాళ్ళు బాగుచేసుకుంటే, భాష చెప్పుకుంటే చాలు. అదే జీవితంలో అతిపెద్ద ఉద్యోగం...మన ఉద్యోగ ధర్మం మనం సరిగ్గా నిర్వహించాక కూడా విజయం దక్కలేదా, మంచిది. నీ ధర్మం నువ్వు నిర్వర్తిచావన్న సంతృప్తి అన్నా మిగులుతుంది.

నల్ల పిల్లిని తెల్ల పిల్లిగా చెయ్యాలని చూస్తే బొచ్చు ఊడి చేతిలోకి రావటం తప్పితే మిగిలేదేమీ లేదు. వదిలేస్తే పూర్తిగా వదిలెయ్యండి. తెల్ల పిల్లులైపోనివ్వండి. కాదంటారా? నల్ల పిల్లిగానే ఉండనివ్వండి. అంతే కానీ అటో కాలు ఇటో కాలు వేసి గవద బిళ్ళల్లా అన్నీ వాపు చేయించుకుంటే ఎట్లా?

కళ్ళు పోయాక సూర్యనమస్కారాలకు పాకులాడినట్టు పాకులాడితే సూర్యమూ కనపడ్డు, నమస్కారమూ చెయ్యలేము. మన పిల్లలు కొబ్బరి కాయలైతే నీళ్ళు వాటంతటవే వస్తై. మనం చొప్పించక్ఖరలా. అప్పుడు కొబ్బరికాయెందుకవుతుందీ అది ? గుడ్డి కంటే మెల్లే నయం అంటారేమో. అదీ నిజవే! కానీ అందరూ మెల్లైతే ఎవడెటు చూస్తున్నాడో వాడికీ తెలవదు, వాణ్ణి చూస్తున్న ప్రపంచానికీ తెలవదు. అంతా అయోమయంగా అయిపోదూ ?

మంచి బట్ట కట్టుకుంటే పోయిందా, ఇల్లంతా ఈగలు, దొడ్డంతా దోమలూ ఉండగా? ముప్పాతిక శాతం ఈ భాషారుపులు అరిచేవాళ్ళవి అర్భాటాలు, పెడబొబ్బలే కానీ ఒంటికి, బుద్ధికి పనికొచ్చే సంగీతం కాదు.

పెదాలకు బెల్లం పూసుకుని హలో హనీ అంటే సరిపోతుందా? అసలు హనీ మనసులో ఉండొద్దూ ? ఈ చదువూ, భాషా ఆ బెల్లాలైపోయినై అందరికీ.

ఎప్పుడో పోతావని తిండి మానేశామా? బట్ట మానేశామా? తిరగటం మానేశామా? ఏవిటీ మానేశాం? మరి మాటాడుకునే భాషెందుకు మానేశాం ? పశువులూ తింటున్నై, మనవూ తింటున్నాం. వాటికీ మనకూ తేడా ఉందిగా. కనీసం అవి అంబా అని కొన్ని వేల సంవచ్చరాల నుంచి ఒకటే భాష మాటాడుకుంటున్నై. మన దరిద్రానికే వచ్చినై తిప్పలన్నీ.

యెద్దు చస్తే యెముకలన్నా మిగిలె. మనిషి పోతే మాటలన్నీ పోయె. భాషంతా పోయె. బుద్ధి తెచ్చుకో నాయనా! బుద్ధి తెచ్చుకో!

పుణ్యాలన్నీ గొడుగులండీ. పాపాలన్నీ పిడుగులు. భాష నిలబెడితే మనకే గొడుగు. మాట పడిపోతే భాషకే పిడుగు. ఎన్ని పిడుగులు పడ్డా ఇంకా బతికే ఉన్నాం మనం. అదీ విచిత్రం. అదీ గొడుగు గొప్పతనం. కానీ ఆ గొడుగు ఎంతకాలం తట్టుకుంటుందీ. చివికిపోతొంది. చిల్లులు పడిపోయినై. బాగుచేసుకోవాల్సింది మనవే! మనవే!

వెన్న పారేసి వేళ్ళు నాక్కుంటున్నారు. ఖర్మ కాపోతే ఏవిటండీ ఇది ?

తింటూ దవడలు కొరుక్కొని, వచ్చే రక్తం అంతా తాగుతూ అహా ఇదేదో చాలా రుచిగా ఉందే అనుకునే రకాలుగా తయారయ్యాం.

పాలు కొనుక్కుంటున్నాం, బియ్యం కొనుక్కుంటున్నాం, అలాగే భాషా , మాటలు మన పిల్లవాళ్ళకు కొనుక్కుంటున్నాం డబ్బులిచ్చి. మన పని మనం చెయ్యలేక ఎదురు డబ్బులిచ్చి తెలుగు నేర్పించే స్కూళ్ళల్లో చేర్పిస్తున్నాం!

కారు సీట్లో కూర్చోబెట్టటానికి నవ్వుతూనే నానా కష్టాలు పడతావ్! అంతెత్తు అవసరం లేని పీటల మీద, మాటల పీటల మీద కూర్చోబెట్టటానికి ఆయాసమూ, అలసట రొప్పు, రోదన.

ప్రాణాలు పోతున్నైరా దేవుడా అని పెళ్ళాం పక్క్టెముకలు ఎగరేస్తుంటే, ఇదే సందని చక్కిలిగింతలు పెట్టటం ప్రారంభించాట్ట మొగుడు - అలాగుంది మన వాళ్ళ సంగతి.

కంబారు మంచాల రోజులే భాషకు బాగున్నై. దూది పరుపులెక్కాక వొంటికి, బుద్ధికి సుఖాలకొవ్వు అలవాటయ్యింది.

పాచిపోయిన అన్నమూ కూరా బాగుచెయ్యడం ఎవ్వడి తరమూ కాదు. అవి పాచిపోకుండా చూసుకోవటమే మార్గం.

మొండి చేతివాడికి వేరుశంక్కాయలిచ్చి తిను, తిని చూసాక ఎట్టా ఉందో చెప్పు అని బాదినట్టు మన పిల్లల పరిస్థితి అచ్చంగా అదే. పాపం వారి తప్పేమీ లేదయ్యా. మొండిచెయ్యి చేసింది మనమే. బాత్తున్నదీ మనమే.

అయినా నాకెందుకు బొడ్డూడని బిడ్డతో వాదం చేసి లాభమేవిటి. పిచ్చోడితో చదరంగం ఆడితే ఉపయోగవేవిటీ... ప్చ్..

*****************************************

Chandra Latha gaaru - an extension / second part comes out here, though not related to the teaching topic per se. But it just is letting me go deep into my memories and writings too...Since this was incomplete, I have never posted this anywhere. But it comes out today. Thanks to you and the conversation with you! (y)

No comments:

Post a Comment