Friday, August 29, 2014

అష్టదిగ్గజాల ఊహాచిత్రాలు

అష్టదిగ్గజాల ఊహాచిత్రాలు - 1927వ సంవత్సరం "కృష్ణదేవరాయాంధ్ర భాషానిలయం రజతోత్సవ సంచిక" నుంచి - రారాజు కూడా ఉన్నాడు!






Monday, August 18, 2014

మీరు అ, ఆ, అం, అః రాయగలరా? అయితే ఇదే మా ఆహ్వానం!

సాహిత్యాభిమానులారా, మీకో సువర్ణావకాశం

మీరు అ, ఆ, అం, అః రాయగలరా? అయితే ఇదే మా ఆహ్వానం.

మీరు చేయవలసిందల్లా కొన్ని వ్యాసాలు, విమర్శలు రాసి పంపించటమే.

ఇంత పొడుగు, ఇంత పొట్టి, ఇంత అడ్డం అని తేడాలేవీ లేవు.

మీరు ఎంతది రాసినా ఎవరికీ అభ్యంతరం లేదు. ముఖ్యంగా సంపాదకులకు, గౌరవ సంఫాదకులకు, విశిష్ట సంపాదకులకు, వగైరా సంపాదకులకు.

మీరు రాసిన దానిని మీ మీ అభీష్టం మేరకు కావాలంటే పీర్ రివ్యూ చేయించటం జరుగుతుంది.

ఆ పీర్ రివ్యూ అభిప్రాయాలు భేషజం లేకుండా మీ రచనతో పాటు ప్రచురించబడతాయి.

మీ రచన మీద వచ్చే కామెంట్లు చఫ్ఫట్లు కొట్టేవి, మరియు భేషైనవి మటుకే అప్రూవ్ చెయ్యబడతాయి.

మీ రచనను తిప్పి కొట్టటానికి కొన్ని అరాచక శక్తులు ప్రయత్నిస్తాయి కానీ, మేము అనగా సంపాదక వర్గ సభ్యులు, గౌరవ సభ్యులు కలిసికట్టుగా వాటి పని పడతాం. అందువల్ల మీరు ఏ భయం లేకుండా మీరు రాయాలనుకున్నది రాసెయ్యవచ్చు.

పోతే - మీ రచనలో వ్యక్తిగత రిఫరెన్సులు లేకుండా ఉండాలి. సబ్జెక్టు మీదనే మాట్లాడాలె.

మీరు రాయవలసిన సబ్జెక్టు ఏమనగా - "నేటి వచన కవిత్వం, వాని కవులు."

వాని మీద కవితలైనా ఫరవాలేదు. కథలైనా ఫరవాలేదు. నవలలైనా ఫరవాలేదు. చిన్న కథలైనా ఫరవాలేదు. గల్పికలైనా ఫరవాలేదు.

ఒక్కో విభాగానికి ఈ క్రింది విధంగా బహుమతులు వుంటవి.

అత్యుత్తమ రచనకు వెయ్యి నూట పదహారు డాలర్లు విలువ కల చప్పట్లు, భుజం మీద తట్టులు.

ద్వితీయ ఉత్తమ రచనకు ఐదు వందల నూట పదహారు డాలర్లు విలువ కల చప్పట్లు, భుజం మీద తట్టులు.

తృతీయ ఉత్తమ రచనకు ఒక వెండి పతకం, విలువ కల చప్పట్లు, భుజం మీద తట్టులు.

మీ రచనలు ప్రచురణలో లేని ప్రముఖ అభూత కల్పన మాసపత్రిక "దునుమాడు"లో ప్రచురించబడతాయి.

మీ రచనలు ఇంతకుముందు ఎక్కడా ప్రచురించబడలేదని మీ కీబోర్డు మీద ప్రమాణం చేసిన పత్రం ఒకటి జతపరచవలసి ఉంటుంది. నమూనా కొరకు రాయండి దునుమాడు అట్ దునుమాడు డాట్ కాం.

పాళీ భాషలోకానీ, కవిత్వం భాషలో కానీ రాసిన వాటికి ప్రత్యేక బహుమతులు కలవు.

ఆఖరు తేదీ అంటూ ఏమీ లేదు. మీ ఇష్టం వచ్చినప్పుడు పంపించవచ్చు. మీ మీ రచనలు తిప్పి పంపబడవు. బాగున్నవి, బాగోలేనివి అని తేడా లేకుండా వచ్చిన ప్రతిదానికి ప్రచురణలో స్థానం కల్పించబడుతుంది.

అభూతమైన, అద్భూతమైన "దునుమాడు" పత్రిక - పాఠకుల, కవుల కర్మ వశాన ఒక వేళ ఎప్పుడన్నా నిజంగా ప్రచురించబడితే ఆరోజు రచనలు పంపిన ప్రతివారికి ఒక వజ్రపుటుంగరం ప్రదానం చేయబడుతుంది. ఆ వజ్రపుటుంగరం మీకు చేరాలంటే తప్పనిసరిగా హామీపత్రంతో పాటుగా మీ మీ అడ్రసులు జతపరచవలసి ఉంటుంది. ఫోనులో సంప్రదించబడాలనుకునేవారు ఫోను నంబర్లు కూడ జతపరచవలసి ఉంటుంది.

ప్రదానోత్సవం కనీ వినీ ఎరుగని రీతిలో - రాయల్ తెలుగు అసోసియేషన్ ఆఫ్ గోండ్వానా లాండు, సింగారం ఫవుండేషన్ ఆఫ్ సౌత్ అమెరికా వారి సంయుక్త ఆధ్వర్యంలో జరపబడుతుంది. ఈ ఒక్క ప్రదానోత్స్వంలో బద్దలయ్యే రికార్డులు రికార్డు చేసేందుకు గిన్నెసు బుక్కు వారు భయపడతారని మీకు హామీ ఇస్తూ, ఆ ప్రపంచ సభల స్థాయిలో జరుపుటకు మీరు మీ ఇల్లు గుడ్డలు అమ్ముకొని చందాలు జతపరచవలసి ఉంటుందన్న మనవితో ఈ ఆహ్వానానికి ముగింపు పలుకుతున్నాం

ఇహ మీదే ఆలస్యం.

ఓం తత్ సత్!

Sunday, August 17, 2014

కథలంటే ఇవీ !

గుండెలు పిండెయ్యటం అంటే తెలుసు కానీ జ్ఞాపకాలు పిండెయ్యటం అంటే ఏమిటో తెలుసా? పిండి ఆరబొయ్యటం అంటే తెలుసు కానీ జ్ఞాపకాలు ఆరబొయ్యటం అంటే ఏమిటో తెలుసా? నీట్లో వెలగాల్సిన కార్తీక దీపాలు గుండెల్లో వెలగటం అంటే ఏమిటో తెలుసా? తెలీదా అయితే ఈ కథలు చదవాల్సిందే. పిండేసుకోవాల్సిందే. ఆరబోసుకోవాల్సిందే. పట్టణాల్లో పెరిగిన పట్నం బాబులకు కాదు కానీ పట్నం వాసన సోకకుండా పెరిగిన పిల్లలు, సగం పట్నం సగం పల్లె జీవులు, మాలాటి వారు మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకోవాల్సిన కథలు అవి.

పట్నం బాబులకు పల్లెవాతావరణం ఏమిటో తెలీచెప్పే కథలవి. ఆ పల్లెల్లోని మనుషుల మనసులు తెలియచెప్పే కథలవి. ఎసట్లో ఉడుకుతున్న వడ్ల గింజ మీద, బియ్యపు గింజ మీద, మరిగే నీటి కుత కుతల మీద లక్షలాది పిండివంటలు చెక్కేసిన కథలవి. పిడికెడు మట్టిలో యశోదమ్మకు భువనాలు చూపించాడు ఆ కిష్టప్ప, ఈ కథలు రాసినప్ప పిడికెడు అక్షరాల్లో ఆ అనంతమైన భువనాలు మీద నాట్యమాడే భావాలు చూపించాడు. ఏ జన్మలో చేసుకున్న అదృష్టమో, సరస్వతీ అమ్మవారి కరుణతో మన భాషామ తల్లికి తల దువ్వి బొట్టు పెట్టి చేతికి అద్దమిచ్చాడు. ఆ అద్దంలో ఆవిడను ఆవిడే చూసుకుని ఎంతలా మురిసిపోయుంటుందో.

మన్నూ మిన్నూ ఏకమైతే ఎట్లా ఉంటుందో తెలియదు కానీ, ఈ కథల ప్రవాహంలో పడితే ఆ మిన్నులోనుంచి కురిసిన తొలకరివాన జల్లుతో విరబూసిన సన్నజాజుల్లా, పొన్నాగ పూలలా, పారిజాత పుష్పాల్లా గుండెలోకి జారిపోతూ, ఆ మిన్నురిమిన తొలివానజల్లుకు బయటపడి మత్తెక్కించే మన్ను వాసనను, ఈ కథల జ్ఞాపకాలను మర్చిపోవటం అసాధ్యం.

ఆయన ఆ కథలకోసం రాసిన మాటలు భూచక్రాలు. చక్కగా నేల మీదే ఉంటవి. గిర్రున తిరుగుతవి. మనల్నీ హత్తుకొని తిప్పుతవి. రంగు రంగుల కాంతులు వెదజల్లుతవి. ఒక్కోటి చదువుతుంటే జోరున కొట్టే వానజల్లులో తడిసి ముద్దైపోతున్నా, ఎప్పటికీ ఈ వాన ఆగకూడదయ్యా అనిపించే కథలివి.

అంత మధురంగా రాయటం ఎట్లా చేతనయ్యిందయ్యా నీకు? పేరులోనే ఆ మహాదేవుణ్ణి పెట్టుకున్నావనా, ఆయనే స్వయంగా అక్కడినుంచి దిగేసి వచ్చి నీచేత ఈ కథలు రాయించాడు? ఏదైతేనేమయ్యా - ఈ జన్మ, ఈ జీవితం, ఈ జ్ఞాపకాలు అన్నీ నీ కథలకు ఋణపడిపోయాయయ్యా! ఋణపడిపోయాయ్! ఋణపడిపోయాయ్!

ఒక్కో కథ ఎన్నిసార్లు చదివానని? ఒక్కో జ్ఞాపకాన్ని ఎన్నిసార్లు తవ్వుకున్నానని? ఒక్కో మనిషిని ఎంతలా గుర్తుకుచేసుకున్నానని ? నేనే నీ కథల్లో ఎన్నిసార్లు ఒక పాత్రనైపోయానని? శేషతల్పం మీద పడుకున్న విష్ణుమూర్తి సౌఖ్యం కన్నా ఈ కథల్లో పడుకున్న నా సౌఖ్యమే గొప్పదయ్యా! నా సౌఖ్యమే గొప్పది.

అర్జునుడికి అక్షయతూణీరం ఉంటే ఉన్నది, నీకు అక్షరతూణీరం ఇచ్చి మా మీదకి వదిలేసాడయ్య ఆ మహాదేవుడు. వదిలేసాడు. ఇంతకన్నా ఇహ మాటలు రావట్లా స్వామీ. రావట్లా. ఒకటా రెండా ఏకంగా ఒక వంద. ఆ వందలో కదిలించేవి 90 పైనే. కదిలించనివి నాలుగో ఐదో. ఆ నాలుగైదు ఉండటం నా దురదృష్టమే. అదీ ఎందుకంటే ఆ కథల్లోని పాత్రలు, ఆ అనుభవం నాకెదురుకాక. వస్తున్నా మళ్ళీ నీ ఆ కథల్లో లీనమవ్వటానికి. ఆ మాటల్లో లీనమవ్వటానికి. ఆ జ్ఞాపకాల్లో లీనమవ్వటానికి. శంభో శంకరా, ఆ కథాసాగరంలో మునిగిన ఈ అభాగ్యుణ్ణి తేల్చి ఈ ఒడ్డున పడెయ్యవయ్యా. ఎందుకా? మళ్ళీ ఆ జ్ఞాపకాల్ని ఇంకోసారి చదువుకోటానికి. ఆ ముత్యాలని తనివితీరా తడుముకోటానికి.

*****శ్రీ శంకరమంచి సత్యం గారి అమరావతి కథలు, నూటా యాభయ్యోసారి చదివిన తర్వాత కలిగిన ఆనందానికి అక్షరరూపం ఈ పోష్టు.



Friday, August 15, 2014

ఇవి చదివి నేను బతికుండడం దండగ అంటున్న ......!!

సూతుడు: శౌనకా, ఒక సందేహం. సరస్వతీ నది అంతర్ధానం ఎట్లా అయ్యిందో నీకు తెలుసని నాకు తెలిసినది. ఆ వివరము ఈ పోష్టు చదివేవారందరికి తెలియచెయ్యవలసిందిగా ప్రార్థన.

శౌనక: నీతో ఉన్న స్నేహం వల్ల, అడిగావు కాబట్టి ఇదిగో తాళపత్రం మీద రాసిపెట్టిన ఈ రాత చదువుకో. ఇంతలో నేనెళ్ళి తినేసొస్తా!

(ఇలా అంటూ శౌనకుల వారు భోజనమునకు అరిగిరి. సూతుల వారు చదివిరి)

ప్రథమ చివరాఖరి రంగము - సరస్వతీ నదీతీరము
(చేతిలో చించేసిన చెత్త కవితల ముక్కలతో కొందరు పాఠకుల ప్రవేశము)

అందరు కలిసి పాట

ఏడుపావతి రాగం - కోపపు తాళం

భాగీరధి మా తల్లి!
కరుణోదధి కల్పవల్లి
భాగీరధి మా తల్లి!
వేగ మా కైతంబుల
వేలార్పుము ధృతిబేర్పుము
భాగీరధి మా తల్లి!
అఖిలదోషములు నీవే
యణంపగల పావనివని
నిఖిలభారము నీయెడ
నిలిపితిమో దీనావని
భాగీరధి మా తల్లి!


(సరస్వతీ జలమునందు ఆ చెత్త కవితల చిత్తుకాగితములు అర్ఘ్యము వదలి ఒకే ఒక్క మునకతో స్నానము ముగించి పరుగు పరుగున నిష్క్రమణ)

అశరీరవాణి: కర్మ ప్రభావం కంటె కవి ప్రభావం తీవ్రమైనది. కర్మ ప్రభావం ఏడు జన్మల తరువాత దాని మీద దానికే విసుగు పుట్టి అంతమవుతుంది. కవి ప్రభావము ఏడేడును ఏడేడుతో హెచ్చవేసి దానిని మరొక ఏడుతో గుణిస్తే ఎన్ని జన్మలొస్తవో అన్ని జనమల వరకూ వదలదు. కవిప్రభావ శక్తిని తప్పించుకొని ఈ భూలోకంలో నడిచిన ఘనుడు, ఘనాపాఠీ ఒక్కడైనా ఈరోజు వరకు కనిపించలేదు. కనిపించాడన్న మాట ఆకాశవాణికి వినిపించలేదు. నరులు తెలిసి తెలియక చేసే సామాన్యమైన పనుల కర్మ చింతలకు గురిచేస్తే, కవి తెలిసో తెలియకో చేసే అసామాన్యమైన కవితల కర్మ అష్టదరిద్రాలకు, అష్టకష్టాలకు కారణమై పాఠకుడిని అష్టదరిద్రాలతో తైతక్కలాడమని నెత్తిన శఠగోపం పెడుతుంది. ఈ రోజు సరస్వతీదేవి నెత్తిన ఆ శఠగోపము వచ్చి చేరినది. ఇహ ఆవిడను రక్షించువారు ఎవరు ?

(గలగలలాడుతూ సరస్వతి నదీదేవి ప్రవేశం)

సరస్వతి నదీదేవి: ఏమి ఈ కాగితములు ? తెల్లని బంతి పూలవలె తేలుతున్నై. వాటి మీద ఏవో రాతలున్నవే. ఫిరానా మీనములారా కాస్త ఆ ముక్కలు పట్టుకొని తీసుకొని రండి

ఫిరానా మీనములు: అమ్మా, ఎకసక్కాలు కాకపోతే, ఎంత పాషాణహృదయాధిదేవతవైతే నువ్వు ఆ మాట అనగలవమ్మా?

సరస్వతి నదీదేవి: ఏమిరా? ఏమయినది మీకు ?

ఫిరానా మీనములు: వాని మీద ఆ చెత్త కవిగారి రాతలున్నవమ్మా. వాటి జోలికి వెళితే మా పళ్ళన్నీ ఊడి పుసుక్కున రాలి ఊరుకుంటాయి

సరస్వతి నదీదేవి: ఆశ్చర్యముగా ఉన్నదే. అరివీరభయంకమైన ఫిరానా చేపలే అంత భయపడితే ఎట్లా? ఆ మొసళ్లని ఇలా పిలువండి

మొసళ్లు: అమ్మా. ఆ పని ఒక్కటి తక్క ఏదన్నా చెప్పు చేస్తాం. గజేంద్రుణ్ణి పట్టుకుని విష్ణుమూర్తిచేతిలో మళ్ళీ చచ్చూరుకుంటాం కానీ, ఆ కాగితాల దగ్గరికి మటుకు వెళ్ళం.

సరస్వతి నదీదేవి: హతవిధీ! మీరు కూడా? సరే వాటి సంగతి ఏమిటో నేనే చూస్తా. ఆ హంసలను ఇలా పిలవండి. రథం కట్టుకొని రమ్మని చెప్పండి. నెమ్మదిగా అలా అలా ఓ సారి వాహ్యాళికి వెళ్ళొచ్చినట్టు ఆ కాగితాల సంగతి చూస్తా.

హంసలు: (గుటకలు వేస్తూ) అమ్మా సరస్వతీదేవి. వాహ్యాళికి తీసుకెళ్తాం కానీ ఆ కాగితాల దగ్గరికి మాత్రం తీసుకెళ్ళలేం. మమ్మల్ని కాకులుగా పుట్టమని శపించినా సరే, అలా నాలుగొందల తొంభై జన్మలు కావు కావు మంటూ అరుచుకుంటూ బతుకుతాం కానీ...

సరస్వతి నదీదేవి: అరే! ఆశ్చర్యం.

హంసలు: అవునమ్మా. ఆ కాగితాలు నీళ్ళల్లో వదిలి పరిగెత్తిన వారి పరుగు మీరు చూడలేదు. అవి చూసుంటే మీకు పాఠం పూర్తిగా అర్థమైపోయేది..

సరస్వతి నదీదేవి: సరే, ఆ తెల్లటి నురగలను పిలవండి. అలా అలా తేలిస్తూ నాదగ్గరికి తీసుకురమ్మనండి

నురగలు: అమ్మా మా నోట్టొ కాస్త కవికూట విషం పోస్తే నురగలు కక్కుకుంటూ చస్తాం కానీ, ఆ కాగితాలను తెమ్మని మటుక్కు అడక్కమ్మా.

సరస్వతి నదీదేవి: ఏమి ఈ విచిత్రం. సరే నేనే వెళ్ళి వాటి సంగతేంటో చూస్తా.
(అంటూ హొయలు పోతూ, నెమ్మదిగా నింపాదిగా, నిమ్మళంగా పారుకుంటూ వెళ్ళి ఆ కాయితాలు అందుకొన్నది)

ఆవిడ అవి చదివిన తరువాత, కాసేపు తుఫానుకు ముందు కానవచ్చే, వినవచ్చే నిశ్శబ్దం

సరస్వతి నదీదేవి స్వగతం: ఇది చదివాక నాకు ఇహ దారిలేదు. "గంగలో కలవటం తప్ప". ఈ కవితలు చదివిన పాపానికి నాకు నిష్కృతి లేదు. సోదరీ నన్ను నీలో ఐక్యం చేసుకో. ఇలా వీళ్ళ చిత్తు, చెత్త రాతలన్నీ నదుల్లోకి వదిలితే, నదులన్నీ నీలోనో వాళ్ళ అక్కల్లోనో, చెల్లెళ్ళోనో ఐక్యమైపోవాల్సిన పరిస్థితి వస్తుంది. అయినా సరే, పాపం నా కన్నబిడ్డల బతుకు ఏమైపోతుందోననన్న దిగులు కూడా లేకుండా నీ దగ్గరికి వచ్చేస్తున్నా! ఇవి చదివి నేను బతికుండడం దండగ. ఈ శిరోభారం, శిరోవేదన, హృదయవేదన ఆ పరమశివుడు కూడా తగ్గించలేడు. కలుపుకో, కలుపుకో, నన్ను నీలో కలిపేసుకో

(అంటూ సరస్వతీ నది అలా గంగలో కలిసిపోయింది)

పఠకులారా, సరస్వతీ నది అంతర్థానం గురించిన ఈ వివరమైన పోష్టు చదివిన వారు, ఇతరులకు తెలిపిన వారు సకల ఐశ్వర్యాలతో తులతూగుతారని సరస్వతీఅంతర్ధాన పురాణం ముప్ఫై కాండంలో వివరించబడి ఉంది. కావున ఓం తత్ సత్!

Thursday, August 14, 2014

మిర్చీ బజ్జీ - పానీ పురీ - ముంతమసాల - టిపినీ కాఫీ టీ బండి - బానిసత్వం

మిర్చీ బజ్జీ - పానీ పురీ - ముంతమసాల - టిపినీ కాఫీ టీ బండి - బానిసత్వం

మిర్చి బజ్జీ అనగనే నోట్లో ఊట.

పానీ పురీ అనగానే నోట్లో, వొంట్లో, బుర్రలో ఊట.

ముంతమసాల అనగానే నవరంధ్రాల్లోనూ ఊట.

సాయంకాలమైతే చాలు ఈగల్లా మూగిపోటమే.

అదే మూగటం టిపినీల బండి దగ్గర పొద్దునపుట చూడొచ్చు.

కాపీ టీ బండిల దగ్గర ఇరవైనాలుగ్గంటలూ చూడొచ్చు.

సరే ఊట బాగుంది, మూగటం బాగుంది - మరి ఆ చివర్న బానిసత్వం అని తగలేసావేమిటి ?

వస్తున్నా, అక్కడికే వస్తున్నా.

నాకు బళ్ళ దగ్గర మూగటాలు అట్లాటివి అలవాటు లేకపోయినా, అప్పుడప్పుడు మూగే స్నేహితులతో వెళ్ళటం అన్న అలవాటున్నూ, ఆ స్నేహితుల గుంపు లేనప్పుడు పాతకాలంలో రాజుగారు మారువేషంలో వెళ్ళి రాజ్యాన్ని చుట్టి సమాచారాలు తెలుసుకున్నాట్టు నేనొక్కణ్ణే వెళ్ళి ఆ బళ్ళకు కాస్త దూరంలో నిలబడి అసలు జనాలు రాజకీయాల గురించి ఏమిటి మాటాడుకుంటారు అన్నది వినటంలాటి అలవాటున్నూ ఉండేది. అలాటి అలవాటు ఉన్నది కాబట్టి అదేదో సైకో సినిమాలో ఘట్టాలు ఊహించుకోకండి. నేను మంచివాణ్ణే! దానికి ఢోకా ఏమీ లేదు. ఊరకే అన్నాలెండి. ఒక్కడూ ఎవడైనా వెళ్ళి ఊరకే బండి దగ్గర ఎమీ కొనకుండా నిలబడితే వేడి వేడి నూనె నెత్తినొయ్యరూ ? కాబట్టి అట్లాటిదేమీ లేదని - ఊరకే స్నేహితులతో కలిసి వెళ్ళటమేనని చెప్పటం.

ఈ ప్రపంచకంలో పిల్లలు, డబ్బులు, మందు, మాకు, పెళ్ళాం అన్నీ వదిలిపోతాయ్ కానీ కట్టేలపేళ్ళెక్కాక కూడా అలవాటు అనేదొదలదని నాకున్న ఓ గాట్టి నమ్మకం.

అందువల్ల ఈ సారి కూడా ఎప్పట్లానే, హైదరాబాదు వెళ్ళినప్పుడు మా ఇంటి చుట్టుపక్కల ఈ బళ్ళు దొరకటం కష్టం కాబట్టి అందుబాటులో ఉన్న ఒకరిద్దరు స్నేహితులతో కలిసి కాస్త దూరంలో ఉన్న బాగులింగముపల్లికెళ్ళి అక్కడ ఉన్న మిర్చి బజ్జీ బళ్ళ దగ్గర పానీపురి బళ్ళ దగ్గర ఓ "మాటు" తిరిగి వచ్చా.

పాత ట్రిప్పుల్లో మాట్లకి, ఈసారి మాట్లకి కొద్దిగా తేడా కనపడ్డది. బిందెకు చిల్లులు ఎక్కువైనాయ్.

ఎట్లా ఎట్లా? కాస్త వివరంగా చెప్పు.

చెపుతానండి - అంత తొందరైతే ఎలా ?

మిర్చి బజ్జీల బండి దగ్గర డబ్బులిచ్చి వాయనాలు పుచ్చుకున్న సువాసినీ పుత్రులు బజ్జీల కొంగు చేత్తో పుచ్చుకొని సిగ్గుపడుతూ చిన్న ముక్కలు, పెద్ద ముక్కలు, చింతపండు తొక్కులు, ఉల్లిపాయ రేకలు ఆ బండి వాడు ప్లేటులోనో, పళ్ళెంలోనో చిలకరించిన సాసులో అపురూపంగా ముక్కల కన్నా సాసెక్కువ తింటూ, ముందు సాసు ఖతం చేసి , సాసు అయిపోయినందుకు దీనావేశ భరితులై బండి వాడి దగ్గరకు అడుగులో అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్ళి చేతులూ పళ్ళెమూ నులిమి కొద్దిగా గొంతు సవరించుకొని చిన్నగా అన్నా సాస్ ఏస్తావా అని అడుక్కోటం, అడుక్కున్నాడు కదాని బండివాడు అది వినపడనట్టు నటించటం, వీడు కాస్త గొంతు పెంచి మళ్ళీ అడగటం, బండివాడు ఏమిటీ అని ప్రశ్న వెయ్యటం, వీడు మళ్ళీ సాస్ ఎయ్యన్నా అని చెయ్యీ చేతిలో పళ్ళెం సాచటం, అది చూసి బెట్టుతో వాడు సాసు కొద్దిగా చిలకరించటం, ఆ చిలకరించింది చాలదేమోనన్న బెదురుతో తక్కుతూ తారుతూ వీడు పక్కకు వెళ్ళి ఆ చిలకరింపును ముద్దుగా మిగిలి ఉన్న ముక్కలతో పలకరించి మొత్తానికి పని కానిచ్చటం.


 బండివాడు గట్టోడైతే సాసు ఏమన్నా ఊరకే వస్తుందా తమ్మీ అని ఓ ఎటకారం మాట అనటం కూడా కద్దు. అయితేనేం మనకు సిగ్గా ఎగ్గా. దులుపుకుని మళ్ళీ అడుక్కోటమే. అదీ అడుక్కోటంలో ఒక కళ, ఒక విభాగం, కొండొకచో బానిసత్వంలో అవిభాజ్య భాగం.

దాని బదులు వాడి మొహాన ఓ రూపాయి, రెండు రూపాయలు కొట్టి సాస్ ఎయ్యరా అని దర్జాగా అడిగావనుకో వాడు చేతులు కట్టుకొంటాడు నీ ముందు. అదీ తేడా. ఆ రూపాయ్ లేనప్పుడు, అడుక్కోకు. ఉన్న సాస్తోనే ఆత్మాభిమానానికి సద్దిచెప్పుకో. పెద్దపెద్ద వారంతా అడుక్కోకుండా మంచినీళ్ళు తాగి పస్తులుండే పెద్దవారయ్యార్రా పిచ్చివాడా. బజ్జీల సాసు అడుక్కోటం ఏమిటి నిన్ను తగలెయ్య.

దాదాపు ఇదే సీను పానీపురీ బండి దగ్గర టిపినీల బడి దగ్గరా కళ్ళున్నవారంతా చూడవచ్చు. ఎబ్బే మా లెవిలు వేరు బాబూ, మేము బళ్ళ దగ్గరకెళ్ళం, సరోవరు హోటలుకెళతాం, దసపల్లాలో దూకుతాం అంటే మటుకు ఇది నువ్వు చదవాల్సింది కాదు బాబూ.

ఏతా వాతా ఏమిటయ్యా అంటే బండి వాడు బ్రిటిషరు - తినేవాడు భారతీయుడు. తేడా ఏమిటంటే వాడు మన దేశానికొచ్చాడు, ఇక్కడేమో మనమే బండి దగ్గరకు వెళ్ళాం అంతే కానీ అడుక్కోటంలో, బానిసత్వంలో తేడా లేదని తీర్మానించాలని అందరినీ కోరుతున్నానధ్యక్షా! కోరుతున్నాను

Tuesday, August 12, 2014

నా అద్దంలో బొద్దింకలు, వాటి పిల్లలు చాలా అందంగా ఉన్నాయ్!

అయ్యా పాఠకులారా, అప్పుడెప్పుడో నేను, నా పెన్ను రాసుకున్న-  చుక్కల మధ్యలో ఉన్న చంద్రుడి లాటి వాక్యాలు చదివి వెన్నెల లాంటి మీ అభిప్రాయాన్ని చెబుతే నాలోని సముద్రుడికి ఆటుపోటు తెప్పిస్తా!

*******************************************

వయసు మళ్ళినా అచ్చుకాని కథ నా అద్దంలో ముక్కలైనట్టుంది. నేను తెచ్చిన ఎడిటర్ల తాహతు సరిగ్గా లేదని ఆ సంబంధం వద్దంది. ఎవరో ఎడిటర్ తన అచ్చు సంగతి నిర్ణయించడం మంచిది కాదుట. నేను చేసిన తప్పేమిటో నాకర్థం కాలేదు. కథ మొండితనం చూస్తే చాలా చిరాకుగా ఉంది. ఏం బావుకుంటుందనీ ఇలా పాఠక ప్రపంచంలోకి రాకుండా? పెళ్ళికాని పిల్లలా అలా మిగిలిపోవాలని ఉంది కావాలు. ముదిరిపోయిన ములక్కాడను చూసి ఎంతపని చేసావే ములక్కాడా అంటూ మునగచెట్టు ఏడ్చినట్టు ఏడవాల్సి వస్తోంది. అంతా స్వయంకృతం. కాని దానికేం పట్టినట్టు లేదు. హుషారుగానే ఉంది ఆ బోషాణం దగ్గరి బల్ల మీద.

ఇంతకూ నాకెక్కడ జ్ఞానపీఠం వచ్చేస్తుందేమోనని ఈర్ష్య కావాలు. అచ్చులోకి రాకుండా ఉంటే జ్ఞానపీఠమూ లేదు, పద్మభూషణూ లేదు. నాకు పంగనామాలు చుట్టాలని దానికి బాగా కోరికగా ఉంది అనుకుంటా. అందుకే ఆ కథ నా బల్ల మీద ఉన్న అద్దంలో వికృతంగా కనిపిస్తుంది. 


పేపార్లు కొంటాం అంటూ చిత్తుకాగితాల వాడొచ్చాడు. పేపారు లేదు నా తలకాయా లేదు పొమ్మన్నాను వాణ్ణి. అన్ని పేపర్లు అలా బల్ల మీద పెట్టుకొని పాపం వాడి పొట్ట కొడతారేమిటని కళత్రం నిలదీస్తోంది. పాపం దానికేం తెలుసు, ఎన్ని నెలలు మోసి ఆ పేపరు మీద కన్నానో?

పేపారు వాడు ఈతకాయ ఇచ్చి తాటికాయ లాగుదామని చూస్తాడు ఎప్పుడు చూసినా. నన్ను, నా కాగితాలను దగాచేసి బల్లకేం మిగలకుండా ఉన్నదంతా లాగెయ్యాలని వాడి కుతంత్రం. అందుకే నా అద్దంలో పేపారు వాడు
వికృతంగా కనిపిస్తాడు.వాడి గోల, మా ఆవీడ గోల పడలేక అట్టపెట్టెలోకి ఎక్కించి అటక మీద పారేసా కాయితాల్ని. కాలం గడుస్తూ ఉంది. అటక ఎక్కిన కాగితలను చూస్తూ ఆ దిగుల్లో మరిన్ని కథలు మరిన్ని కాగితాల మీద పిల్లలు పెట్టసాగాయ్. గోవిందా! గోవిందా!

కావాలంటే నేనే పదివేలిస్తా, ఆ పేపర్లన్నీ నాకిచ్చెయ్ అంటాడు పేపార్ వాడు. ఆ పదివేలు నష్టమే, కాగితాలు నష్టమే. అయినా ఫరవాలేదు. కాగితాలను మటుకు అమ్మే ప్రసక్తే లేదన్నాను. అమ్మకపోతే పోలీసు కేసు పెడతానని, జైల్లో తోయిస్తానని ఇంటిముందు కూర్చొని అరుస్తున్న వాడిని చూస్తే నాకొళ్ళు మండింది. ఇంతకుముందు ఎన్ని టన్నులు టన్నులు పుస్తకాలు ఇచ్చానని వాడికి. కృతజ్ఞత లేని వాళ్ళని చూస్తే నాకసహ్యం. నా అద్దంలో వాడి మొహం ఆరేశి కళ్ళతో, మూడేసి ముక్కులతో చాలా వికారంగా కనిపించింది.

ఇంతకీ అచ్చుకిస్తే ఆ ఎడిటరుకు, పబ్లిషరుకు ఎంత సొమ్ము వస్తుందో ఏమిటో ! అందులో నాకేవిటన్నా ఇస్తారో లేదో. ఎడీటర్లు, పబ్లిషర్ల లోకమంతా నా అద్దంలో వికృతకారంలో కనిపిస్తోంది.సంవత్సరాలు గడిచాయ్. చేతికి ఊతకర్ర వచ్చింది. ఓ రోజు చెత్తకథలన్నీ ఎడాపెడా వేసుకునే ఓ పేరు మోసిన ఎడీటరు వచ్చాడు ఇంటికి. దగ్గర వున్న కాయితాలు, కథలు అన్నీ చూపించమన్నాడు. అటక మీద అట్టపెట్టిలన్నీ కిందికి దింపించాడు. దుమ్ము పట్టిన పెట్టెలు అతికష్టం మీద దులిపి మూత తెరిచాడు.

అట్టపెట్టెలనిండా పురుగులు, చెదలు, బొద్దింకలు. కాగితాలు అందులోని కథలు తిని బాగా బలిసి కుప్పలు తెప్పలుగా సంతానాన్ని వృద్ధి చేసుకున్నాయ్. కాయితాలనన్నిటినీ పిప్పి చేసిపారేశాయ్. ఒక్క కాయితమైనా మిగలలేదు. పెట్టంతా కాగితపు పొడి.
ఎడీటరు మొహం వేలాడిపోయింది. మంచి పనయ్యింది. కావాలంటే బొద్దింకల్నీ, చెదపురుగుల్ని తీసుకెళ్ళి అచ్చు వేసుకోమను.

బొద్దింకలు ఇల్లంతా పరుగెత్తుతున్నాయ్. నా అద్దంలో అవీ, వాటి పిల్లలు చాలా అందంగా ఉన్నాయ్. 


*******************************

-- సెప్టెంబరు 2010