Saturday, December 27, 2014

తత్తులకు పరత్తులు మెలికతో పరంబైనప్పుడు తత్పరాత్పర సంధియగునని.....

తత్పరత.
అదొక జాడ్యం.
అదొక రోగం.
మంచి రోగం.
అంటుకున్న మనిషికి మంచి చేసే రోగం.

అసలు ఈ తత్పరత అంటే ఏవిటి ?
దాని పుట్టుపూర్వోత్తరాలేవిటి ?

తత్ (తత్వం, సారం, మూలం, బ్రహ్మం...బ్లా..బ్లా..) + పరత్ (వరద, ఆసక్తి ...బ్లా...బ్లా...) కలిసి తత్పరత అయ్యిందని చిన్నపిల్లవాడు కానివాడిక్కూడా తెలుసు. మహావ్యాకరణవేత్త, మహారాజశ్రీ తత్త మహాముని రాసిన వ్యాకరణ సూత్రాలు ఔపోశన పట్టిన వారికి ఈ లోకంలోని భాషల్లోని సంగతులు అన్నీ కర, తల, అమలకమే.

పోతే, తత్తులకు పరత్తులు మెలికతో పరంబైనప్పుడు తత్పరాత్పర సంధియగునని జిత్తులమారి వ్యాకరణంలో ఉన్నది.

ఈ తత్తులలో పరత్తులు రకరకాలు.
అందులో ముఖ్యమైనవి మూడు.

భక్తి, సేవ, జలుబు.

భక్తి తత్పరత ఉత్తమం.
సేవా తత్పరత మధ్యమం.
జలుబు తత్పరత అధమం.

ఒకటో పరత్తు రెండో పరత్తుతో కలిసినప్పుడు గొడవ లేదు.
మూడో పరత్తు పై రెండిట్లో దేనితో కలిసినా ప్రమాదమే.

అందునా రెండో పరత్తుతో కలిసినప్పుడు ప్రకాశం బారేజి మీద 900 నంబరు ప్రమాద హెచ్చరిక ఎగరవేసినంత పని.
భక్తితో కలిసినప్పుడు వాడింటో ఉన్నాడనుకోండి. ఫరవాలా. గుళ్ళో ఉన్నాడనుకోండి. ఫరవాలా కాస్తా ప్రమాదం కింద మారుతుంది.

సేవతో కలిసినప్పుడు మాత్రం అంతా ప్రమాదమే. ఎల్లవేళలా ప్రమాదమే. తుమ్ముల తత్తులోని క్రిముల పరత్తులు ఏ పదార్థమ్మీదకు ఎక్కించాడో తెలవదు. అవి ఎంత బీభత్సానికి కారణమవుతాయో వాడికి తెలవదు. కొన్ని పదుల కుటుంబాల ఆరోగ్యం నాశనమైపోతుంది. అయినా ఆ సేవా భ్రాంతి వాడిని కూర్చోనివ్వదు. అదే మాయ. జగన్మాయ.
ఆ సేవ పరత్తును గుళ్ళోకి భక్తెక్కువై పాకించాడనుకోండి, తుకారాం మట్టిసుద్దలు తొక్కే సీను గ్యాపకం ఉన్నదా? అంత ప్రమాదకరం.

అలాటి సేవాతత్పరుడు, భక్తితత్పరుడు ఒహాయన జలుబు తత్పరతతో ఈవేళ గుళ్ళోకొచ్చి ప్రమాద ఘంటికలు మోగించడంతో, వారినీ, వారి కళ్ళెను కళ్ళెము పట్టుకొని తరిమి వేయవలసివచ్చినందుకు చింతిన్స్తూ....

ఈ తత్పరత గురించి ఒక దీర్ఘ వ్యాసం రాయలని ఉన్నది...తీరిగ్గా కొద్దిరోజుల్లో...అప్పటిదాకా...

ఓం తత్ సత్!

Friday, December 19, 2014

చచ్చు పుచ్చు పీఠికలు, కొండముచ్చు ముందుమాటలు!

అన్నెం పున్నెం ఎరుగని ఒక రచయిత వద్దకు చప్పట్ల, పొగడ్తల, వెన్ను చరుపుల, భుజం తట్టుల యాచన నిమిత్తము ఒక స్వీయ బిరుదాంకిత గొప్ప పీఠికాసురుడు, ఆయనకు తోడుగా ఒక ముందుమాటాసురుడు వచ్చెను. ఆ శబ్దములు వారికివారు పెట్టుకొన్నవే కాని ముందుమాటలు, పీఠికలు వచ్చిగాదు.

ఆ రచయిత వద్దకు అంతకుముందే ఒక పాఠకసార్వభౌముడు వచ్చి యున్నాడని తెలియని ఆ ఇద్దరూ "ఒరే రచయితా మేము వమనపీఠికాశాస్త్రములో పండితులము. ముందుమాటలో హాలాహల చక్రవర్తులము. మేము రాసినది నీ పుస్తకములో వేసుకొనితివంటే, నీకు, నీ పుస్తకము చదివినవారికి ఈ ప్రపంచంలో దిక్కులు తెలీకుండా పోతాయన్న సంగతి కూడా తెలియకుండా చేసెదము. ఆలోచించే అవసరం తగ్గిపోవును, ఆ తర్వాత నిన్ను, ఆ చదివినవాడిని బాగుచేసేందుకు ఆ బ్రహ్మ తరం కూడా కాదు" అని డోక్గ్రల్భాలు పలికినారు.

ఆ అమాయక రచయిత, అయ్యా నాకంత శక్తి లేదు. మీరు ఏదన్నా మాటలాడాలనుకుంటే ఈ పాఠకాగ్రేసరునితో మాట్లాడుడి, వీరు అన్నిమాటలు చదువుటలో తలపండినవారేనని అందరూ చెప్పుచుంటిరి అని ఒకరినొకరికి పరిచయము చేసినాడు.

ఇది యేమొ వింతగా ఉన్నదనుకొని సకల పాఠక ప్రపంచము, రచయితలు , దేవ దేవతలు, బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు వచ్చి చుట్టూ మూగినారు.

అంత పాఠకులవారు వీరిద్దరూ నిజముగా పండితులనుకొని, అయ్యా మీరు పీఠికలు, ముందుమాటలు రాస్తారని తెలిసినది. ఇప్పుడు వాని గురించి వాదింతము. మీరు పీఠికపూర్వపక్షము చేయుదురా? ముందుమాటసిద్ధాంతము చేయుదురా? అని అడిగెను.

ముందుమాటాసురునికి వాదము అనిన మాట వినపడినంతనే మూర్ఛ వచ్చెను. నేలకు గోడమీద బల్లివలె కరుచుకొనిపోయినాడు. పీఠికాసురుడు బీరముగా వాని జన్మలో ఈ పూర్వపక్షము, సిద్ధాంతము వంటి మాటలెన్నడు విని ఉండకపోవుట చేతను, ఈ మాటలు నోరుతిరగకపోవుట చేతనూ - మీరు అది ెయ్యండి, నేను ఇది చేస్తానూ అనినాడు. అది విని చకితుడైన పాఠకులవారు వాదము ఆరంభింపదలచి - 'అథాతో పీఠికాజిజ్ఞాసా' అని పఠనసూత్రములోని మొదటి సూత్రము చదివి దానిని పూర్వపక్షము చేసి - "ముందుమాట సిద్ధాంతము చేయుమ" ని వీడిని అడిగెను.

పీఠికాసురునకు కళ్ళు ఒకసారి తిరిగినను సంభాళించుకొని, గొంతెత్తి "అథాతో వాంతి జిజ్ఞాసా, మాట జిజ్ఞాసా, రాత జిజ్ఞాసా, మామాట జిజ్ఞాసా, సమాధి జిజ్ఞాసా, శవం జిజ్ఞాసా, ఏరు జిజ్ఞాసా, పారు జిజ్ఞాసా, చిందు జిజ్ఞాసా, పంచె జిజ్ఞాసా, గోడమీద బల్లి జిజ్ఞాసా, బుర్రబద్దలు జిజ్ఞాసా, ఊళ్ళో చెరువు జిజ్ఞాసా, చేతిలో చెంబు జిజ్ఞాసా" అని గుక్క తిరగకుండా వాడు సూత్రములు అనుకొన్న రెండు వందల యాభై ఆరు సూత్రములు అరుపులు, గావుకేకలు వేస్తూ చదివినాడు.

వాడి మాటలకు పాఠకుడు, చెట్టు, చేమ, గడ్డి, గాదం, ఆవు, దూడ, పిల్లి, కుక్క రోదనానందభరితులై రిచ్చపడితిరి. ఆ పిదప అతడు అట్లనుటకు, అరుచుటకు కారణము ఎరుగ కోరి, పాఠకుడు - "ఎందులకు అరుచుచున్నారు, మీరన్న దానికి అర్థమేమి" అని అడుగుటకు నిశ్చయించుకుని "ఎందులకు" అని అనెను.

ఆ మాట ఇంకా పూర్తి కాకమునుపే, సగములో పావు వినీ వినగానే వాడు తారాజువ్వవలె లేచి " ఎందులకు, ఎందులకు పందులకు, పందులకు సందులకు, సందులకు చిందులకు, చిందులకు ముందుమాటలకు, ముందుమాటలకు పీఠికలకు " అని ఏమేమో అనుచు మరింత బిగ్గరగా అరిచెను.

అంతే, దానితో అందరూ, దేవతలతో త్రిమూర్తులతో సహా ఒక్క పెట్టున మూర్ఛపోయితిరి.

కొసమెరుపు - ఆ అరుపులకు బడబాగ్ని జనించి దానితో ప్రపంచము, పాఠక ప్రపంచము, ఆ ప్రపంచమునకావల ఉన్న లోకములు అన్ని తగులపడిపోయినవి. పీఠికాసురుడు, ముందుమాటాసురుడు మటుకు మిగిలినారు బూడిద మీద పీఠికలు, ముందుమాటలు రాసుకుంటూ.

-- అయ్యా, ఈ మధ్య ప్రింటయిన కొన్ని పుస్తకములు చదివి, అందులోని చచ్చు పుచ్చు పీఠికలు, కొండముచ్చు ముందుమాటలు చదివి, ఒకానొకప్పుడు వచనకవాసురుల మీద రాసుకున్న దాన్ని కొద్దిగా మార్చి ఇక్కడ వేస్తిని.
-- ఏమా పుస్తకములు, ఏమా సంగతి అని అడగవద్దు.
-- మీరు అడగావద్దు, నేను చెప్పావద్దు.
-- జై ఏక్ నిరంజన్

Tuesday, December 2, 2014

సమాధానం తెలిశి చెప్పకపొయ్యారో!!

ప్రశ్న, ఛాలెంజి - మీకేనండి...
మిమ్మల్నే అడుగుతా!
చెప్పండి...
ఏం?

ఖాండవ దహనం ముందు అగ్ని వచ్చాడు .

ఎక్కడికి ? కృష్ణార్జునుల దగ్గరికి.

ఎందుకు ?

తిన్నదరక్క.

అదేవిటీ ?

దూర్వాసుడు ఋత్విజుడిగా సత్త్రయాగం చేసిన శ్వేతకి పోసిన నెయ్యి వల్ల అజీర్ణమెత్తిపొయ్యింది మన వాడికి.

దగ్గర్లో ఏవిటుందా అని వెతికాడు.

ఖాండవ వనమొక్కటే కనపడ్డది పచ్చగా నవనవలాడుతూ.

అజీర్ణం పోగొట్టే మూలికలు ఔషధాలూ ఉండటంతో ఇంకా ఎక్కువ్వయ్యింది మనవాడికి.

బాబూ, అయ్యా సాయం చెయ్యండి తిన్నదరగటానికి అన్నాడు.

అర్జును ఆ గోలకు తట్టుకోలేక, పోరా నాయనా పో! నేను ఈయనా చూసుకుంటాంలే అన్నాడు.

ఇంకేవుందీ? సంబరపడ్డాడు.

దోస్తు వరుణ్ ని పిలిచాడు.

అదేనండీ - వానలూ అవీ కురిపిస్తూ ఉంటాడే ఆ వరుణ్.

వరుణ్, నీ దగ్గర ఉన్నవి ఇచ్చెయ్ వీళ్ళకు అన్నాడు.

వరుణుడికి బోల్డు మొహమాటం.

ఇదెక్కడి గొడవ నా దగ్గరున్నవన్నీ ఇచ్చెయ్ అంటావ్ అని అందామనుకున్నాడు అగ్నితో.

ఇంతలో అగ్ని దొస్తు సెంటిమెంటు ఫిటింగు పెట్టాడు.

గొణిగాడు. నా దగ్గర బోల్డున్నాయిరా, ఏవిటివ్వాలి అందులో అని.

అప్పుడు అగ్ని - "ప్రతిపక్షసంక్షయకరంబు లయిన యక్షయబాణంబులు గల తూణీరంబులును వివిధాయుధభరితంబై సింహలాంగూలకపిధ్వజ విరాజమానంబై మహాంబుధరద్వానబంధురంబై మనోవాయువేగసితవాహవాహ్యమానంబై రణితరమణీయమణికింకిణీకలాపాలంకృతంబై సకలదిగ్విజయాధిష్ఠానంబై యొప్పుచున్న దివ్యరథంబు" అంటూ ఇంతబారున చదవటం మొదలుపెట్టాడు.

వరుణుడన్నాడు - కాస్త తెలుగులో చెప్పు నాయనా అని కన్నీరు మొదలెట్టగా - స్థూలంగా ఇదీనేనన్నదీ అని చెప్పాడు - "సోముడు నీకిచ్చిన గాండీవం, దానికి బ్రదర్ అయిన అక్ష్యతూణీరం, ఇవి కాక ఇంకా నీ దగ్గరున్న గాంధర్వ గుర్రాలమర్చిన రథం ఇవన్నీ ఆ అర్జునుడికిచ్చెయ్"

ఒరోరి అగ్ని, అవి సోముడు బోల్డు కష్టపడి బ్రహ్మ దగ్గరినుంచి ఎత్తుకొచ్చాడు వరం రూపంలో. అవి నేనెత్తుకొచ్చాను ఇంకో రూపంలో. అవి ఇవ్వమంటావేవిట్రానని.

అదంతే నువ్వివాల్సిందే, లేపోతే నా కడుపు బద్దలైపోతుంది. పగిలిపోయిన ఆ పొట్ట చూసి నువ్వేడుస్తావ్ అని సెంటిమెంటేసాడు వరుణుడి మీదకి.

సర్లే నాయనా, నీ కడుపు నా ఆయుధాలకొచ్చింది అని అవి రెండూ అర్జునుడికిచ్చేసాడు.

సరే నే పోతున్నా ఇంక అన్నాడు.

ఆగు, ఎక్కడికి పోతా. ఇక్కడా ఇంకో ఆయన ఉన్నాడు. ఆయనకి కూడా ఇవ్వొద్దూ ? అన్నడు అగ్ని

అనుకున్నా. ఇలా చేస్తావని అనుకున్నా. నా దగ్గరున్నవన్నీ ఊడ్చాలని ప్లానులో ఉన్నావని చిటికెనివేలి మబ్బులోంచి కన్నీళ్ళు కార్చాడు.

ఏడుపు తర్వాత కానీ, ఆ ముక్కు తుడుచుకొని నీ దగ్గరున్న చక్రం, గద ఇచ్చెయ్ ఆ పక్కనున్నాయనకు అన్నాడు.
ఇప్పుడు వేళ్ళల్లో ఉన్న అన్ని మబ్బులూ ధారగా కరుస్తూ సుదర్శనాన్ని, కౌమోదకిని కిష్టప్పకిచ్చేసి నా దగ్గరింకేవీ లేవంటూ బలుసాకును పెంచుకుంటా నీళ్ళతోనని పారిపోయాడాయన.

అవ్వన్నీ వచ్చాక ఇంకేవిటుందీ ?

అగ్ని ఖాండవాన్ని దహించెయ్యటం.

వీళ్ళిద్దరూ ఇంద్రుడితో పోట్టాట్టం....గట్రా గట్రా

ఇప్పుడు ప్రశ్నల్లోకి - సమాధానం తెలిశి చెప్పకపొయ్యారో, మీ పొట్టలో సత్రయాగం నెయ్యి నిండిపోనూ అని వరం ఒసంగబడుతుంది.

1) చక్రం వచ్చేసింది కాబట్టి, శంఖం రావాలి. అదెప్పుడు వచ్చింది కిష్టప్ప దగ్గరికి ? ఒకదాన్ని ముందు పంపించి రెండో దాన్ని ఎనకమాల ఎందుకు తెచ్చుకున్నాడాయన?
2) బ్రహ్మ గాండీవాన్ని నిర్మించి మొట్టమొదటిగా ఎవరికిచ్చాడు.
3) అది సోముడి దగ్గరకెట్లా చేరింది ?
4) సోముడి దగ్గరి నుంచి వరుణబ్బాయ్ దగ్గరికెట్లా వచ్చింది ?
5) తక్షకుడు తప్పించుకుని తర్వాతేంజేశాడు?
6) ఇంద్రుడు గోవర్ధనం దగ్గర కిష్టప్పతో ఓడిపొయ్యి, ఆయన్ని ఓడించటం వల్లకాదనీ తెలిసీ మళ్ళా ఇక్కడున్నది ఆయనేనని తెలిసీ వచ్చి ఎందుకు పోట్టాడి తన్నులు తిన్నాడు ?
7) పైగా కొడుకుతో యుద్ధమేవిటి ?
8) వీళ్ళందరిలో ఎవరు గొప్ప మీ పెకారం?
9) అగ్ని గొప్పా, సోముడు గొప్పా, బెమ్మ గొప్పా, వరుణుడు గొప్పా, అర్జునుడు గొప్పా, గాండీవం గొప్పా. ?
10) ఇవన్నీ కాక కిష్టప్ప గొప్పా?

Monday, December 1, 2014

కూతురు మీద చెయ్యేస్తే ఏ తండ్రి ఊరకుంటాడు ?

కిష్ట పరమాత్మ జాంబవంతుడితో పోట్టాడాడు.

ఎందుకు ? నెత్తికొచ్చిన శమంతకమణి గొడవ వదిలించుకోడానికి.

జాంబవంతుడు బోల్డు దెబ్బలు తిన్నాడు.

దడదడలాడాడు.రామా కృష్ణా అన్నాడు.

అదంతా ఎందుక్క్కానీ సంగతి చెప్పు అన్నాడు కిష్టప్ప.

సంగతేమీ లేదు కానీ, జాంబవతినిస్తా పెళ్ళిచేసుకొని తీసుకుపో అన్నాడు.

సరేనని కిష్టప్ప జాంబవతిని పెళ్ళి చేసుకుని తీసుకుపోయ్యాడు.

పెళ్ళి చేసుకున్నాక పిల్లలు, వాళ్ళ ఆటపాటలు మామూలే.

అలా సాంబుడు పుట్టాక, వాణ్ణి బోల్డు ముద్దు చెయ్యటంతో వాడు, ఆ కుర్రోడు కొరకరాని కొయ్యైపోయాడు.


సాంబుడుకి యవ్వనం వచ్చింది.

యవ్వనం దాటిపోతూండగా, దుర్యోధనుడి కూతురు లక్షణ కనపడ్డది.

ఇహనేం ? అయినవాళ్ళమ్మాయేగా అని ఎత్తుకొచ్చాడు.

ఎత్తుకొచ్చాడంటే ఎత్తుకురాలా.

దానికో కతుంది.

పెద్దదెందుకు గాని, చిన్నగా చెప్పుకుందాం.

స్వయంవరం ఏర్పాటు చేసారు కౌరవులు, పెద్ద అన్నగారు లేకుండా.

దానికి సాంబుడొచ్చాట్ట.

ఎలా వచ్చాడు ?

"అంబుజోదరపుత్రు డతిరథోత్తముడు జాంబవతేయుండు సాంబుడు ఘనూదు" అని ఒహ పద్యంలో చెప్పించాడు కూడాను.

వచ్చాడు. అసలే గారాబాల పట్టి.

నాకేవిటి ఎదురు ? నాకెవడు ఎదురు అనుకుంటూ వచ్చాట్ట,

నూనూగు మీసాల మీద చెయ్యేసి తిప్పుతున్నాట్ట.

యవ్వనం దాటాక కూడా ఇంకా నూనూగు మీసాలే ఉన్నై మనవాడికి.

పైగా జాంబవతి కొడుకు. తాతగారు భల్లూకచక్రవర్తి.

అమ్మాయిని చూచాడు.

బాగుందిరా అబ్బాయ్, తీసుకెళ్ళిపోదాం, మనకు స్వయంవరమేమిటి ? పైగా వీళ్ళంతా తెలిసినవాళ్ళే అని, ఆవిడ్ని రథం ఎక్కించేసాడు.

వీరుడు. కిష్టప్ప కొడుకు.

జాంబవంతుడి మనవడు.

కొద్దిగా వీరం ఉంటుందిగా?

అడ్డమొచ్చిన వాళ్ళను తైతక్కలాడించాడు.

గుర్రాలని పరుగెత్తించాడు.

గొల్లుమంటూ కౌరవులంతా పొయ్యి పెద్ద అన్నగారికి సంగతి జెప్పారు.

"కోరి దుర్యోధను గూతు లక్షణను వారణవురి స్వయంవరమునందునను తానే వరియించి కొనిపోవ వారలందరును గురుపతి కెరిగింప" అంటూ ఇంకో పద్యం చెప్పించాడు.

సుయోధనుడు ఊరుకుంటాడు ?

అందునా కూతురు మీద చెయ్యేస్తే ఏ తండ్రి ఊరకుంటాడు ?

ఠాట్, యాదవులేవిటి, కౌరవుల పిల్లను ఎత్తుకునిపోటమేవిటి ? అవమానం, ఘోరావమానం అన్నాడు. అనుకున్నాడు.

అంతే, కర్ణున్ని, తమ్ముళ్ళను వెంటేసుకొచ్చి వీణ్ణి వాయగొట్టి తీసుకుపొయ్యాడు.

తీసుకుపొయ్యి ఒక గుర్రాలశాలలో కట్టేసాడు.

అది వీడికి అవమానైపోయింది.

గుర్రాలశాలలో కట్టెయ్యటమేవిటి అని.
 
ఎత్తుకొచ్చింది మర్చిపొయ్యాడు.

అందునా ఆడపిల్లను.

అవమానంతో కుతకుతలాడుతున్నాట్ట.

వాడు, ఆ కుర్రవాడు, సాంబుడు అక్కడ కుతకుతలాట్టం పెదనాన్నగారికి వినపడ్డదిట.

భుజాన నాగలేసుకొని బయల్దేరి వచ్చేసాడు.

ఎక్కడికి ?

ఆ వారణాపురికి.

వచ్చి ముందు మామూలుగానే మాట్టాడాడు

"కోరి మా మేనత్త కొడుకులు మీరు, ఆరూఢి మీకు మేనల్లుడుగాన దన మేనమరదలి దరళాతాక్షి జనవున గొనిపోయె సాంబుడు" అంటూ మీకు నాకు గొడవలొద్దు అన్నాట్ట.

అది విని సుయోధనుడు నవ్వాడు.

నవ్వుతావా అని ఈయనకు ఇంత బారు కోపం వచ్చింది.

హలం దించాడు.

హలం అంటే ఏవిటి ?

దున్నిపారేసేది.

భూమిలోకి దించి పారేసి జర్రున ఆ ఊరు చుట్టు ఓ చుట్టేసాట్ట ఆయన.

అంతే, కందకం లోతున ఆ ఊరు చుట్టంతా గొయ్యి పడిపోయింది.

ఆ పడిపోయిన గొయ్యిలో ఓ చోట ఇంకా లోపలికి గుచ్చేసి, ఓ వైపు లేపాట్ట.

అసలే అనంతుడి ప్రతిరూపం.

ఇంకేమన్నా ఉందీ ?

అనంతుడికి కోపం వస్తే ఇంకేవన్నా ఉందీ ?

"తామంట తలంపం దలలట , యేంమట పాదుకల మంట గణింపంగ రాజ్యశ్రీ మదమున నిట్లాడిన,యీ మనుజాధముని" అంటూ భీషణభాషణాలాడినాడు.

ఆతర్వాత భూమి, ఆ ఊరు అన్నీ పైకి లేవటం మొదలుపెట్టాయిట.

ఇదంతా విదురుడు ధృతరాష్ట్రుడికి చెప్పటమేవిటి ? ఆయన పరుగెత్తుకురావటమేవిటి ?

రావటం రావటం పద్యాలు, స్తోత్రాలు పాట్టమేవిటి? ప్రసన్నుణ్ణి చేసుకోటమేమిటి ! అన్నీ వరసాగ్గా జరిగిపోయినై.
ఆయన శాంతించాడు.

ఇటు సుయోధనుడికి మొట్టికాయలు పడటంతో ఆయనా శాంతించాడు.

వాణ్ణి, ఆ కుర్రవాణ్ణి, సాంబుణ్ణి వదిలేసాడు. పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నాడు.

ఇక్కడికి సుఖాంతం అయ్యింది.

పోతే కత వ్యాసభారతంలో లేదు కానీ భాగవతంలో కనపడుతుంది.
అది మరి పోతనయ్య రాసిందేనో, ఇంకెవరన్నా ఇరికించిందో తెలియదు కానీ!

-- అయ్యా అదీ సంగతి
-- దీన్నే తర్వాత పొడిగిస్తే సాత్యకి, కృతవర్మని నరికెయ్యటం, ఆ తర్వాత ముసలం పుట్టటం, అలా అలా....
-- అందులో సాంబుడి పాత్ర కూడా ఉన్నది..
-- అది తర్వాత తీరిగ్గా ఎప్పుడైనా

Friday, November 14, 2014

ఇంతకీ సంగతి ఏవిటంటే?

దీనివల్ల ఎవడైనా బాగుపడతాడేమో తెలియదు కానీ, మన ప్రయత్నం మనం చేస్తూనే ఉండాలిగా, అందుకూ అన్నమాట ఈ పోష్టు. పోతే తెలుగుదేశంలో ఉన్నవాళ్ళకు సంబంధించింది కాదు కావున, తమరికి ఆవేశమో, కావేశమో వస్తే కాస్త అటేపెళ్ళి దించుకొని రండి. ఇది ఫక్తుగా అమెరికలో నివసిస్తున్న తెలుగువారికి, ఇక్కడి తెలుగు సంఘాలకి సంబంధించిన విషయం మాత్రమే! ఇక్కడివారికీ ఆవేశకావేశాలు రావొచ్చు గాక, అయితేనేం నే చూసిన జంత్ర తంత్రాల ముందు మీ ఆవేశకావేశాలెంత? అయ్యా! అదీ సంగతి కాబట్టిన్నూ, ఇదంతా నా స్వానుభవాలతో రాసింది, మీ అనుభవాలు వేరుగా ఉండవచ్చును కాబట్టిన్నూ, నాకు మీ అనుభవాలతో సంబంధం లేదు కాబట్టిన్నూ తమరు చిత్తగించవచ్చు (చదివో, చదవకో, వాహ్యాళికో, పలాయనానికో - తమ తమ ఇష్టానుసారం!) 

ఇంతకీ సంగతి ఏవిటంటే [సంగతి అనగా టాపిక్కు అని అర్థము] - తెలుగు వారు, తెలుగు సంఘాలు

సరే సంఘాల్లోకెళ్ళబోయేముందు ఒహసారి మనుషుల గురించి టూకీగా మాటాడుకుందాం. ఇక్కడి తెలుగువారికి, సౌకర్యాలు, డబ్బులు అలవాటు అయినై కానీ, విధి , విధానం , ప్రవర్తన అలవాటు కాలా. పుటక బుద్ధులు పాడెతోనే సరి అని మనవాళ్ళు ఊరకే అనలా. సరే ఆ అలవాట్లు, అనగా ఇక్కడి అలవాట్లు, విధీ విధానం నాగరీకం అనుకుందాం కాసేపు. నాగరీక దేశానికొచ్చామని డప్పులు, ఢంకాలు, బాజాలు, భజంత్రీలు మనకు మనమే కొట్టుకుంటూ ఉంటాం కాబట్టి, అందుకు ఎవరికీ అభ్యంతరం ఉండకూడదనే అనుకోలు. మరి ఆ అలవాట్లు అలవాటు కాపోతే నాగరీకానికి ఎదురుగా బోదురు కప్పలా నిలబడ్డ దాన్ని అనాగరీకం అని పిలవటంలో తప్పు లేదేమో. ఆ అనాగారీకాన్ని పాటించేవారిని అనాగరీకులు అనవచ్చునేమో. అలాటి అనాగరీకులు చాలా మంది తెలుసు నాకు. ఇక్కడ ఒహటి చెప్పాలె. మాయరోగం ఒహటి అంటుకోకూడదు కానీ, అంటుకుంటే ఒహదాని తర్వాత ఇంకొహటి అలా అలవడుతూనే ఉంటై. ఆ మాయరోగాలేవిటో కాస్త అలా అలా చూసినవాడిగా, వాటికి మందులేవన్నా ఉన్నయ్యేమో కనుక్కుందామని చేస్తున్నదీ ప్రయత్నం.

ఇహ రంగంలోకి దిగుతూ, వారి వారి ప్రవర్తన గురించి మాటాడుకుంటూ పోతే ఈ ఫేసుబుక్కు సరిపోదు కానీ, ఆ ప్రవర్తన సమస్యకు తరుణోపాయంగా తెలుగు సంఘాలు చెయ్యవలసిన పనులు ఇవి - [చెయ్యాల్సినవి అంటే వేరే ఏదో అనుకునేరు, ఇందులో ఆలోచనలు, ఊహలు అన్నీ వున్నవి, వుంటవి]

1) ఆడిటోరియంలోకి ప్రవేశం నిషిద్ధం. ఎప్పుడు ? ఐదు నిముషాలు ఆలస్యం గరిష్ఠంగా. పిల్లలతో వచ్చేవారికి 10 నిముషాలు. పది నిముషాల తర్వాత దర్వాజాలు, తలుపు, కిటికీలు అన్నీ మూసివెయ్యటమే. ఆడిటోరియముల్లో కాక, వనాల్లోనూ ఇతర చిట్టడువుల్లోనూ, కారడవుల్లోనూ కోతికొమ్మచ్చి కార్యక్రమాలు పెట్టుకునే సంఘాలకు ఈ పైది వర్తించదు.

2) ప్రవేశ ద్వారం పక్కనే ఒక క్లోకు రూము లాటిది పెట్టి, వచ్చిన అతిథుల దగ్గరున్న జేబురుమాలాలు, చిన్నవా పెద్దవ అన్న సంబంధం లేకుండా అన్ని తుండుగుడ్డలు, వీలైతే కోట్లు. ఎందుకా ? ఎర్రబస్సులో గుడ్డలు పరిచిన అలవాట్లు వదల్చాటానికి.

3) పిల్లలతో వచ్చిన కుటుంబాలకు ఆడిటోరియంలో ఆ చివరన, పై భాగంలో ఉన్న నాలుగు కాకపోతే ఐదు వరసల సీట్లు కేటాయించాలె. ఎందుకు ? ప్రతి ఇరవై సెకన్లకు పిల్లలను జబ్బలు పట్టుకొని బాతురూముకని ఈడ్చుకొనిపోయే తలిదండ్రులంతా ఒకే చోట గుంపుగా పడిఉంటారు. మధ్యలోనో, ముందో చేరి లేస్తూ పడుతూ అందరి కాళ్ళు తొక్కుతూ, భారీకాయాలతో అప్పుడప్పుడు ఉన్న కారణానికి, లేని కారణానికి స్థాణువులైపోయి వెనకమాల ఉన్నవారికి స్టేజీ మీద ఏవిటి జరుగుతోంది అన్నది కనపడకుండా చేసే అసౌకర్యపు బుద్ధులు కొంత తగ్గు ముఖం పట్టే అవకాశం ఉన్నది.

4) ఫోన్లతో ఆడిటోరియంలోకి రావాలనుకునేవారికి టికెటు రేటు ఒక్కొక్కరికి 400 డాలర్లు పెట్టాలె. కుదరదంటే ట్రింగనిపించిన మనిషి ఫోటో ఒకటి తీసుకొని, వీలుంటే ఇతర వివరాలు తెలుసుకొని, స్టేజి మీద "ట్రింగు రంగడు" అన్న బిరుదుల కార్యక్రమంలో వారికి స్థానం కల్పించి, స్టేజీ మీదకు ఆహ్వానించాలె.

5) భోజనాల సమయం వచ్చినప్పుడు, కాకి సంతర్పణలా అంతా పొలోమని ఆడిటోరియంలోంచి బయటకు పరుగులు పెట్టి చిందరవందర చేస్తారు కాబట్టి, భోజన సమయమయ్యిందని బయటకు చెప్పకుండా, రెండు వరసలు ఒహసారి లేచి వెళ్ళేట్టు చూసేందుకు ఒక వాలంటీరు చొప్పున పెట్టుకొని జనాలను పంపిస్తే బాగుంటుంది. ఇందులో మళ్ళీ పిల్లలున్న వారందరికీ ఒహ మూలనో , ఒహ పక్కనో స్థలం చేసి వాళ్ళందరినీ అక్కడకు పంపించేస్తే మిగిలిన వారందరికీ మనఃశ్శాంతి.

6) భోజనాలనగానే కక్కుర్తి పడీ ఆర్రోజుల నుండి తిండికి మొహం వాచిపోయినట్టు, పిలిచిన వరసల్లో నుండి కాకుండా వేరే వరసలో నుంచి ముందుకు దూసుకొచ్చిన వీరులందరికి ఒక బాసికం బిళ్ళ కట్టి, భోజనాల సర్వింగు టేబులు దగ్గర నిలబెట్టి సర్వింగు అనే సోషలు సర్వీసు చేయించాలె.

7) వడ్డించేప్పుడు ప్రతి కుటుంబానికి ఒక కారీ అవుట్ బాక్స్ ఇచ్చి, తినని పదార్థాలు అందులో కుక్కుకొని తీసుకుపొమ్మని హెచ్చరించాలె.

8) ఆహ్వాన పత్రాల్లో అచ్చతెలుగు భోజనం, పిచ్చ ఆంధ్రా భోజనం అని అడ్వర్టైసుమెంటు వేసి, తెలిసిన రెష్టారెంటు వాడు ఫ్రీగా పాచిపోయిన పావ్ భాజీ, మురిగిపోయిన మిర్చీకా సాలన్ పెట్టి కక్కుర్తి పబ్బం గడుపుకోకుండా, ఏది తెలుగు భోజనమో తెలుసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యాలె. ఆ తర్వాత అడ్వర్టైసుమెంటు డప్పులు కొట్టాలె. ఆ పైన నిజమైన భోజనం పెట్టాలె. తిన్నవాడి ఆశీర్వాదాలు పొందాలె. డబ్బులు లాక్కున్నది కాక, ఇంటికెళ్ళి పక్కెక్కే విధానంగానో, ఆ దరిద్రం తినలేక అర్థాకలితో వెళ్ళే విధంగానో ఉంటే అలాటి పాపకార్యం చేసినందుకు గాను, ఆ సంఘాధికారులంతా ఈ జనమలోనే గ్రామసింహమై జన్మించాలని శాపాలు పెట్టబడతవి.

9) ప్రెసిడెంటులు, కార్యదర్శులు, కోశాధికారులు, సమస్త సంఘాధికారులు, వాళ్ళ పెళ్ళాలు స్టేజి మీదకెక్కి సినిమా పాటలకు నడ్డూపుడు డాన్సులు చెయ్యటం మానెయ్యాలె. ఎందుకంటే పరువుకు సంబంధించిన సంగతి కాబట్టి. వయసొచ్చినా మనసులో నేనింకా కుర్రకారనుకోటంలో తప్పులేదు, కానీ మీ మీ కుర్రతనం అంతా మీ ఇంటికి పరిమితం చేసుకుంటే బాగుంటుంది. ఆ కుర్రతనం అంతా ఈవెంటుకు సంబంధించిన ప్రోగ్రాములు సరిగ్గా నడవటానికి, శ్రేష్ఠంగా ఉండటానికి ఉపయోగించండి. అంతే కానీ ప్రజల్లోకొచ్చి హుందాగా లేకుండగా పిచ్చి డ్రెస్సులు, పిచ్చి డాన్సులు ఆడుతూ హింసిస్తే సభికాగ్రహం చవిచూడవలసి వస్తుంది.పోతే, వారి పిల్లలకు మినహాయింపు ఉన్నది, పిల్లలు కాబట్టి.

10) సినిమా పాటల కార్యక్రమాలన్నీ చిట్టచివరిలో పెట్టాలె. ముందు సంప్రదాయానికి సంబంధించినవి పూర్తికానిస్తే ఇవి ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా, ఇష్టమున్నవి చివరన ఉన్నయ్ కాబట్టి చచ్చినట్టు చివరైదాకా ఉంటారు. ఆడిటోరియము ఫుల్లుగా ఉంటుంది.

11) ఆం"ఖరులు" తెలుగులో కాకుండా ఇంగ్లీషులోనూ, నాలిక మడతేసుకుని మాట్లాడే మొద్దబ్బాయిలా అమెరికను విన్యాసాలు చూపించకుండగా - చక్కగా తెలుగులో మాటాడేవారై వుండాలి అని ఒక నియమం పెట్టుకోవాలె. కావాలంటే ముందు పూర్తిగా తెలుగులో మాట్లాడేసి, ఆ తర్వాత ఆ కార్యక్రమానికి సంబంధించిన సంగతులు ఇంగ్లీషులో చెప్పవచ్చు. దానివల్ల పాలు, కల్లు కలవకుండా దూరం దూరంగా ఉంటవి. ఆయాంఖరులు దొరకకపోతే ప్రెసిడెంటుకు శిక్ష ఏమనగా, ఆ ప్రెసిడెంటే అచ్చతెలుగులో ఆంఖరము చెయ్యవలె.

12) నార్తు కొరియా వాళ్ళు టి.వి.ల్లో తమ ప్రజల్ని చూపించేప్పుడు ప్రతి చిన్నదానికి హోరాహోరిగా చప్పట్లు కొడతారని, ఆనందభాష్పాలు కారుస్తారని జగమెరిగిన సత్యం. అంత దౌర్భాగ్యానికి కాకపోయినా, కర్టెను పడ్డ ప్రతిసారి ఆడిటోరియం అంతా దద్దరిల్లేలా, కప్పు లేచిపోయేలా చప్పట్లు, ఈలలు, ఊళలు వేసే ఒక గుంపును అద్దెకు తెచ్చుకోవటమో, వచ్చే సభికుల్లో అలాటి నిర్మాణాత్మక వైఖరికి సోపానాలెయ్యటానికి ప్రయత్నిచటమో - ఇవి చెయ్యటానికి ప్రత్యేకంగా ఒక అధికారిని సంఘంలో నియమించుకొని పని కానివ్వాలె. దాని వల్ల ఏమవుతుందంటే, నిజమైన కళాకారులకు ప్రోత్సాహం దక్కుతుంది. చెత్తకు కూడా చప్పట్లు దొరుకుతాయి కానీ, ఫరవాల. పదిమందిలో ఖచ్చితంగా ఒకరో ఇద్దరో బ్రహ్మాండంగా తమ వంతు ప్రయత్నం సిన్సియరుగా చేస్తారు. వాళ్ళకూ, మీ చప్పట్లు, ఈలలు. అయ్యా అదీ సంగతి. దద్దరిల్లిపోవాలె అంతే. ఇంకో మాట లేదు.

13) కుటుంబ సభ్యులను తమ సంఘానికి, అనగా అందులో అధికారానికి వీలైనంత దూరంగా పెట్టాలె. దాని వల్ల, అది నచ్చనివాళ్ళు చేసే రాజకీయాలు తగ్గుతవి. కుటుంబసభ్యులను సంఘం యొక్క మీటింగులకు దూరంగా పెట్టాలె. అనవసరంగా వేళ్ళు కాళ్ళు మూతి పెట్టి కంపు చేయకుండా ఉండటానికి. ఒకవేళ కుటుంబ సభ్యులను చేర్చాలనుకుంటే, ఇంట్లో ఎలాగూ గారాబాలు చూపించుకుంటున్నారు కాబట్టి ఆ గారాబాలు ఇంటిదగ్గరే వదిలేసి రావాలి. అనవసరంగా ఇతరుల పనుల్లో కల్పిచ్చుకోవద్దు అని గట్టి హెచ్చరికలు చేసుకోవాలె.

14) చుట్టూ చెత్త జనాభాను పోగుచేసుకొని కూర్చోకుండా, నిజంగా ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళను సంఘానికి, సభికులకు ఉపయోగపడే వాళ్ళను సంఘంలోకి తీసుకొని పనులు కానిచ్చుకోవాలె. వాళ్ళకు ఆసక్తి ఉన్నదా లేదా అన్నది ఇట్టే పట్టెయ్యవచ్చు, మీకు గనక ఆసక్తి, ఆ శక్తి ఉంటే.

15) ఆఫీసులో పార్టీ పెడితే తెల్లవాళ్ళు తినలేని ఉప్పులు, కారాలు, వడియాలు, తర్పణాలు వేసి తీసుకెళ్ళి, మన బుద్ధి ఈలాటిది అని చూపిచ్చుకుని ఆ తర్వాత వాళ్ళు తినలేక ఒక చెంచా వేసుకుని వదిలేసిన సంగచ్చూసి చంకలు గుద్దుకొని ఆ పదార్థాలన్నీ నోరారా మనమే మెక్కుతామో, అలా కాకుండా - మీ ఊరికి సంబంధించిన కాంగిరేసు మాను, అసెంబులీ మాను, మేయరు - ఇలాటోళ్ళందరిని పిల్చి మన ప్రోగ్రాములు చూపిచ్చాలె. భాగస్వాములను చెయ్యాలె. ఓ సారి చూసాక మన ప్రోగ్రాములు సరుకుతో నిండి ఉంటే రెండో సారి వాళ్ళే కాళ్ళకు బలపాలు కట్టుకుని మన బడికి వచ్చేస్తారు.

16) ప్రోగ్రాముల్లో పాల్గొన్న పిల్లల్లో సంఘాధికారుల పిల్లలెవరన్నా ఉంటే మొదటి మూడు ప్రైజులు వాళ్ళకు ఇవ్వటం నిషిద్ధం చేసుకోవాలె. దానివల్ల ఇతర పిల్లలకు కనీసం అవకాశం దక్కుతుంది. అది కాదు కానీ ఇంకో మాట చెప్పు అంటే, ప్రోగ్రాములకు సంఘాధికారుల బంధుమిత్రసపరివారకపీశ్వరాలకు సంబంధించని జడ్జీలను పెట్టుకొని, ఆయా జడ్జీలతో వోటింగు చేయించి అప్పుడు ప్రైజులు ఇవ్వాలె. ఆ జడ్జి తెలుగు తెలియనివాడైతే గొడవ వదిలిపోయి అందరూ ప్రశాంతంగా ఉండవచ్చుట.

17) కార్యక్రమాలు ఖచ్చితంగా అనుకున్న, ప్రింటు చేసిన సమయానికి ప్రారంభించకుండా అలవాటుగా ఆరుగంటల ఇరవై నిముషాల తర్వాత మొదలెడితే సభికులందరూ సంఘాన్ని కోర్టుకీడ్చి భారీమొత్తంలో జరిమానా వేసేందుకు వీలు, అవకాశం, వెసులుబాటు ఉండాలె. టికెట్ల పైసలన్నీ వాపసు చెయ్యాలె. ఆ సంఘానికి ప్రెసిడెంటును ఆ పోష్టు నుంచి ఊష్టు చెయ్యాలె.

18) ఈవెంటు ప్రోగ్రాములు అయిపోయే ముందు, అనగా ఒహ ఐదు నిముషాల్లో అయిపోతుందనగా, గాలిప్రయాణం చేసేవాళ్ళకు ఇమిగ్రేషను సర్వీసు వారు ఐ-94 కాగితం ఇచ్చినట్టు, ఒహ కాగితమ్మీద కార్యక్రమాల వివరాలు ప్రింటు చేసి, పక్కనే ఒక బాగుందా బాగులేదా ఫరవాలేద అన్న ఆప్షనులు ఇచ్చి టిక్కులు పెట్టి బయటకెళ్లే తలుపు బయట, ఒహ బిన్ను పెట్టి ఈ బన్నీలను అందులో వేయమని చెపితే - ఆ డాటా అంతా చూసుకున్నాక, వచ్చే సంవచ్చరం ఏ ప్రోగ్రాము చెయ్యకూడదు అన్నది తెలుస్తుంది. టిక్కులు చేసినవారి, కామంట్లు రాసిన వారి వివరాలు ఇవ్వమని ఆ కాగితంలో అడగకుండా ఉంటే మరీ మంచిది.

- అయ్యా ఈ భాగం, మొదటి భాగం, ఇంతటితో సమాప్తసశేషం.

Monday, November 3, 2014

My Picture In National Geographic...

Just wanted to let you know - one of my photo has been picked up by the National Geographic editors for their Daily Dozen Picture slot. What it means is, of the thousands of photos they receive everyday, they pick the best 12 and get them ready for voting. The most voted picture will make it to the magazine. 

Here is the LINK. And look for NOV 3rd postings.

http://yourshot.nationalgeographic.com/daily-dozen/

Click on the above link and if you are on Nov 3rd postings, the first picture depicting a pattern - Zebra's pattern - is the one.

If your time permits, and you are willing to, please click on VOTE button by the picture before midnight EST of Nov 3rd which is about 10.30 AM (Indian Standard Time) Nov 4th. 

If you are taken to Nov 4th page, because you clicked on the link tomorrow, pls go to yesterdays photos and have the viewing pleasure. And yes, if it appears funny for some reason or otherwise, you can pardon me...

Here is a precious heart warmer picture to me which is on the home page of National Geographic Your Shot with my ZEBRA.So, Thought of sharing.










Tuesday, October 28, 2014

అలాగే భాషా , మాటలు - మన పిల్లవాళ్ళకు కొనుక్కుంటున్నాం!

చంద్రలత గారితో చర్చ - రెండో భాగం.

ఆవిడతో జరిపిన చర్చ వల్ల, నేను ఆ క్లాసులు అవీ చెప్పటం మానేసిన సమయంలో ఇనుము వేడిగా కాలిపోతూ ఉండగా రాసుకున్న ఒకానొక అసంపూర్తి వ్యాసం. మనవాళ్ళకు మన భాషంటేనూ, మన మాటంటేనూ ఎంత చులకనైపోయిందిరా అనుకుంటూ రాసుకున్న వ్యాసం.

దీన్ని పొడిగిద్దామనుకునే పోనీ వాళ్ళ చావు వాళ్ళే చస్తారులే. మన పూర్తి ప్రయత్నం మనం చేసామన్న తృప్తితో వదిలేసిన భాగం ఇది...మళ్ళీ చంద్రలత గారి పుణ్యమా అని ఎక్కడో పడి ఉన్నదాన్ని మళ్ళీ బయటకు తీస్తిని. ఇక్కడ వేస్తిని. దీన్ని పూర్తి చేసే ఉద్దేశం ఇప్పటికైతే లేదు కానీ అయ్యలు, అమ్మలూ - చదువుకుని ఎవరికి తోచిన అర్థం వాళ్ళు తీసుకొనవచ్చునూ, వాళ్ళ వాళ్ళ శక్తిని బట్టి నా అర్థమూ తీసుకొనవచ్చును...

ఇంకొద్ది లోపలిగా వెళ్ళి వెతికితే మూడో భాగం, నాల్గో భాగం కూడా రావొచ్చును. కానీ ప్రస్తుతానికి ఇది మాత్రం.... ఓం తత్ సత్!

ఈ గ్యాపకాలన్నిటినీ ఒక ఈమెయిలుతో, ఒక మెసేజితో తోడి బయటకు తెప్పిస్తున్న చంద్రలత గారికి ధన్యవాదాలతో!

***************************

పుటుకూ పుటుకూ దారం
తెగిపోతే ఎవ్వడిదీ నేరం
తలిదండ్రుల సంతంతా అంతే
పిల్లవాండ్ల బతుకంతా సంతే
మాటంతా చౌడు మన్నే
భాషంతా గుండు సున్నే

-- అన్న తీరులో ఉన్నదండి

తల్లికీ తండ్రికి ఉండే సహజ లక్షణం ఏవిటి ? పిల్లల మీద ప్రేమ. బందరు లడ్డూలు, జిలేబీలు, పూతరేకులు, తాండ్రలు ఇవ్వన్నీ బావున్నై కదాని, దొరికిందే అదనుగా గుటకాయస్వాహా చెయ్యకుండా పిల్లవాళ్ళకు అట్టిపెడతారు. అదే మాట, భాష దగ్గరికొచ్చేప్పటికి తీపి లేదు, పిల్లవాళ్ళు లేదు, దయ్యమూ లేదు, దైవమూ లేదు. సహజలక్షణాన్ని మర్చిపోతున్నారు. చేతిలో ఉన్న సున్నాలను, గోడకు పూస్తున్నారు. ఆతర్వాత ఆ సున్నం తాంబూలంలోకి పనికొస్తుందా అని ఆలోచిస్తున్నారు. గోడను గీకుతున్నారు. ఓ సారి గోడెక్కాక అదెందుకు పనికొస్తుంది ?

కుండ పచ్చిగా ఉన్నప్పుడు సవర్దీయాలె. కాల్చేసి సారిగ్గా రాలేదంటే ఏవిటి లాభం ? మంచి విత్తనాలు మనమే వెయ్యాలె. మనమే నీళ్ళు పొయ్యాలె. మనమే పెంచుకోవాలె. చచ్చే దాకా ఓ డప్పులు ఢంకాలు మోగించి, పోయాక సవుండేదిరా అంటే వినపడదుగా!

 A B C D లు వేదాలు. అ ఆ ఇ ఈ లు చిత్తు కాయితాలు అయిపోయినై ఈవేళ. చదివేవాడు బ్రాహ్మడైనా కాకపోయినా...ఎవరి పిల్లల్ని వాళ్ళు బాగుచేసుకుంటే, భాష చెప్పుకుంటే చాలు. అదే జీవితంలో అతిపెద్ద ఉద్యోగం...మన ఉద్యోగ ధర్మం మనం సరిగ్గా నిర్వహించాక కూడా విజయం దక్కలేదా, మంచిది. నీ ధర్మం నువ్వు నిర్వర్తిచావన్న సంతృప్తి అన్నా మిగులుతుంది.

నల్ల పిల్లిని తెల్ల పిల్లిగా చెయ్యాలని చూస్తే బొచ్చు ఊడి చేతిలోకి రావటం తప్పితే మిగిలేదేమీ లేదు. వదిలేస్తే పూర్తిగా వదిలెయ్యండి. తెల్ల పిల్లులైపోనివ్వండి. కాదంటారా? నల్ల పిల్లిగానే ఉండనివ్వండి. అంతే కానీ అటో కాలు ఇటో కాలు వేసి గవద బిళ్ళల్లా అన్నీ వాపు చేయించుకుంటే ఎట్లా?

కళ్ళు పోయాక సూర్యనమస్కారాలకు పాకులాడినట్టు పాకులాడితే సూర్యమూ కనపడ్డు, నమస్కారమూ చెయ్యలేము. మన పిల్లలు కొబ్బరి కాయలైతే నీళ్ళు వాటంతటవే వస్తై. మనం చొప్పించక్ఖరలా. అప్పుడు కొబ్బరికాయెందుకవుతుందీ అది ? గుడ్డి కంటే మెల్లే నయం అంటారేమో. అదీ నిజవే! కానీ అందరూ మెల్లైతే ఎవడెటు చూస్తున్నాడో వాడికీ తెలవదు, వాణ్ణి చూస్తున్న ప్రపంచానికీ తెలవదు. అంతా అయోమయంగా అయిపోదూ ?

మంచి బట్ట కట్టుకుంటే పోయిందా, ఇల్లంతా ఈగలు, దొడ్డంతా దోమలూ ఉండగా? ముప్పాతిక శాతం ఈ భాషారుపులు అరిచేవాళ్ళవి అర్భాటాలు, పెడబొబ్బలే కానీ ఒంటికి, బుద్ధికి పనికొచ్చే సంగీతం కాదు.

పెదాలకు బెల్లం పూసుకుని హలో హనీ అంటే సరిపోతుందా? అసలు హనీ మనసులో ఉండొద్దూ ? ఈ చదువూ, భాషా ఆ బెల్లాలైపోయినై అందరికీ.

ఎప్పుడో పోతావని తిండి మానేశామా? బట్ట మానేశామా? తిరగటం మానేశామా? ఏవిటీ మానేశాం? మరి మాటాడుకునే భాషెందుకు మానేశాం ? పశువులూ తింటున్నై, మనవూ తింటున్నాం. వాటికీ మనకూ తేడా ఉందిగా. కనీసం అవి అంబా అని కొన్ని వేల సంవచ్చరాల నుంచి ఒకటే భాష మాటాడుకుంటున్నై. మన దరిద్రానికే వచ్చినై తిప్పలన్నీ.

యెద్దు చస్తే యెముకలన్నా మిగిలె. మనిషి పోతే మాటలన్నీ పోయె. భాషంతా పోయె. బుద్ధి తెచ్చుకో నాయనా! బుద్ధి తెచ్చుకో!

పుణ్యాలన్నీ గొడుగులండీ. పాపాలన్నీ పిడుగులు. భాష నిలబెడితే మనకే గొడుగు. మాట పడిపోతే భాషకే పిడుగు. ఎన్ని పిడుగులు పడ్డా ఇంకా బతికే ఉన్నాం మనం. అదీ విచిత్రం. అదీ గొడుగు గొప్పతనం. కానీ ఆ గొడుగు ఎంతకాలం తట్టుకుంటుందీ. చివికిపోతొంది. చిల్లులు పడిపోయినై. బాగుచేసుకోవాల్సింది మనవే! మనవే!

వెన్న పారేసి వేళ్ళు నాక్కుంటున్నారు. ఖర్మ కాపోతే ఏవిటండీ ఇది ?

తింటూ దవడలు కొరుక్కొని, వచ్చే రక్తం అంతా తాగుతూ అహా ఇదేదో చాలా రుచిగా ఉందే అనుకునే రకాలుగా తయారయ్యాం.

పాలు కొనుక్కుంటున్నాం, బియ్యం కొనుక్కుంటున్నాం, అలాగే భాషా , మాటలు మన పిల్లవాళ్ళకు కొనుక్కుంటున్నాం డబ్బులిచ్చి. మన పని మనం చెయ్యలేక ఎదురు డబ్బులిచ్చి తెలుగు నేర్పించే స్కూళ్ళల్లో చేర్పిస్తున్నాం!

కారు సీట్లో కూర్చోబెట్టటానికి నవ్వుతూనే నానా కష్టాలు పడతావ్! అంతెత్తు అవసరం లేని పీటల మీద, మాటల పీటల మీద కూర్చోబెట్టటానికి ఆయాసమూ, అలసట రొప్పు, రోదన.

ప్రాణాలు పోతున్నైరా దేవుడా అని పెళ్ళాం పక్క్టెముకలు ఎగరేస్తుంటే, ఇదే సందని చక్కిలిగింతలు పెట్టటం ప్రారంభించాట్ట మొగుడు - అలాగుంది మన వాళ్ళ సంగతి.

కంబారు మంచాల రోజులే భాషకు బాగున్నై. దూది పరుపులెక్కాక వొంటికి, బుద్ధికి సుఖాలకొవ్వు అలవాటయ్యింది.

పాచిపోయిన అన్నమూ కూరా బాగుచెయ్యడం ఎవ్వడి తరమూ కాదు. అవి పాచిపోకుండా చూసుకోవటమే మార్గం.

మొండి చేతివాడికి వేరుశంక్కాయలిచ్చి తిను, తిని చూసాక ఎట్టా ఉందో చెప్పు అని బాదినట్టు మన పిల్లల పరిస్థితి అచ్చంగా అదే. పాపం వారి తప్పేమీ లేదయ్యా. మొండిచెయ్యి చేసింది మనమే. బాత్తున్నదీ మనమే.

అయినా నాకెందుకు బొడ్డూడని బిడ్డతో వాదం చేసి లాభమేవిటి. పిచ్చోడితో చదరంగం ఆడితే ఉపయోగవేవిటీ... ప్చ్..

*****************************************

Chandra Latha gaaru - an extension / second part comes out here, though not related to the teaching topic per se. But it just is letting me go deep into my memories and writings too...Since this was incomplete, I have never posted this anywhere. But it comes out today. Thanks to you and the conversation with you! (y)

Monday, October 27, 2014

మీ పిల్లలకు తెలుగు నేర్పిచ్చటమే దండగ!

ఆసక్తికరమైన విషయాలు మాటాడుకున్నప్పుడు, బుర్రకు పని పడుతుంది. మాటాడుకోడం అయిపోయినాక కూడా సాన తన పని తను చేస్తూనే ఉంటుంది. అదీ ఆ ఆసక్తి యొక్క శక్తి. నిన్న అలాటి ఆసక్తికరమైన అంశం రచయిత్రి, ఉపాధ్యాయురాలు అయిన శ్రీమతి చంద్రలత గారితో చర్చించడం జరిగింది. నెమరు సమయంలో, సరే ఆ తొలుస్తున్న దాని గురించి రాసేస్తే ఓ పని అయిపోతుందని మొదలుపెట్టిన పోష్టిది. పూర్తైతే సంతోషం. పూర్తి కాపోతే మీకు మళ్ళీ ఇంకో పోష్టు చదివే అదృష్టం. ఎలాగైనా మీరు అదృష్టవంతులేనని నా నమ్మకం.

సరే సంగతిలోకొస్తే, అసలు వదిలి కొసరు గురించే మాటాడుకుందాం. ఆ కొసరేమంటే, నేను కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఇక్కడి పిల్లలకు తెలుగు కళాసులు ఉచితంగా చెప్పేవాణ్ణి. నా బోధనా విధానమేమిటి? నేను పడ్డ కష్టాలేవిటి ? నాకు మిగిలిన సంతృప్తి ఏవిటి ? ఇలా ఒక్కోటి కాస్త వివరంగా రాద్దామని ప్రయత్నం. అయ్యా అదీ సంగతి.

ఇహ మైదానంలోకి -

బోధనా విధానం - ఉపోద్ఘాతం, నేనవలంబించిన పద్ధతి

-- అందరు పిల్లలు ఒకలా ఉండరు. ఒకరు చురుకు. ఒకరు మధ్యమం. ఒకరు మందం.
-- పిల్లవాడికి జొరం రాగానే బిళ్ళలేస్తే తగ్గిపోటానికి భాషేమీ క్రోసిను బిళ్ళ కాదు.
-- వచ్చిన పిల్ల/పిల్లగాడు తో ఓ పది నిముషాలు కుర్చొని వాళ్ళ ప్రస్తుత భాషాసామర్థ్య వజను ఎంత అన్నది తెలుసుకోవాలె.
-- వజను తెలుసుకున్నాక తెలుగు మాటాడగలిగినవాళ్ళను ఓ గుంపు చెయ్యాలె, ఇంగ్లీషు తెలుగు మాటాడేవాళ్ళను ఒక గుంపు చెయ్యాలె, తెలుగు రాని వాళ్ళనో గుంపు చెయ్యాలె. వాళ్ళకు విడివిడిగా కలాసులు చెప్పాలె.
-- క్లాసుకొచ్చాక, అందరినీ చుట్టూ గుంపుగా కూర్చోపెట్టుకోవాలె సైజుల వారీగా. పొడుగోళ్ళంతా కుడిచేతి పక్కన. పొట్టోళ్ళంతా ఎడమ చెయ్యి పక్కన.ఎందుకు ? కూర్చోపెట్టుకున్నాక తెలుస్తుంది.
-- తెలుగు మాటాడేవాళ్ళతో మాటలన్నీ తెలుగులోనే, చెప్పటమంతా తెలుగులోనే. ఇంగ్లీషు మాటే వద్దు. మిగిలిన రెండు గుంపులకీ ఇదే విధానం పాటించాలె. అనగా సగం ఇంగ్లీషు, పూర్తి ఇంగ్లీషు లో మొదలుపెట్టి తరువాత తెలుగు ముగ్గులోకి దింపాలె. ఒకటే సారి ముగ్గేస్తే మీకు చుక్కలు కనపడతయ్యి.
-- ముందు తెలుగు మాటాడేవాల్లకి చెప్పిన విధానం చూద్దాం.అ, ఆ, ఇ, ఈ ..అం, అః లు అందరికీ ఒకటే. రూళ్ళ పేపరు, కాంపోజిషను - మొదటి మూడు వారాలు. రాయనివాళ్ళను, రాయలేని వాళ్ళను పక్కన కూర్చోబెట్టుకోని రాయించాలె. అమ్మా నాయనలను ఒకటోసారి హెచ్చరించాలె.
-- క చ ట త ప లు - అ, ఆ లొచ్చేసినై కాబట్టి ఇక్కడ రూటు మార్చాలె. ఒక్కో లైనుకి ఒక వారం, కుదరదంటే రెండు వారాలు. రూళ్ళ పేపరు, కాంపోజిషను - క..జ్ఞా తో పాటు అ, ఆ లు తిరగ రాయించటం. రాయనివాళ్ళను, రాయలేని వాళ్ళను పక్కన కూర్చోబెట్టుకోని రాయించాలె. రాయటం వచ్చేసిన వాళ్ళను అ, క లైన్ల నుంచి అచ్చరాలు కలిపి రాయమనటం. వాళ్ళను కొన్ని ఊహించి కలాసులో చెప్పమనటం. చప్పట్లు కొట్టించటం. ఇతర పిల్లవాళ్లకు మనం కూడా చప్పట్లు కొట్టించుకోవాలె అన్న ఆసక్తి పెంచటం.
-- రెణ్ణెల్లు పోయాక, [రెణ్ణెల్లంటే ఓ ఎంతో అనుకునేరు, నాలుగు రెళ్ళు ఎనిమిది వారాలే, ఎనిమిది క్లాసులే] ఆ తర్వాత వచ్చే ప్రతి నెలలో ఒహ వారం కథల వారం. కథలేందంటే, ఒహ ఐదారు పదాలు వాళ్ళను ఇమ్మని చెప్పి, అవి తీస్కోని (ఒక, ఈక, ఓడ, ఊక, అల - ఇట్లా కొన్ని తీస్కొని ఓ చిన్న కథ చెప్పటం. అనగనగా "ఒక" "ఓడ" "ఊక", "ఈక" తీసుకొని "అల" మీద వెళుతోంది..అప్పుడు...ఇహ దీనికి మీరేది కలుపుకున్నా ఫరవాలా.)
-- ఇహ ఇప్పుడు క కా కీ కీ కు కూ కాంపోజిషను మొదలు. అవ్వొచ్చాక పైన చెప్పిన పదాల, కథ సృష్టి పద్ధతి మళ్ళా రిపీటు.
-- ఆ తర్వాత వొత్తులు, మళ్ళీ పదాల, కథ సృష్టి పద్ధతి రిపీటు.
-- అవ్వొచ్చేసినాక ప్రతివారం బొమ్మల కార్డులో, కాయితాలో ఇవ్వటం. ఆ బొమ్మల పక్కన పేర్లు రాసుకొని రమ్మనటం. దాని మీద ఒహ 3 నిముషాల కథో, కాకరకాయో చెప్పమనటం. ఉన్న భాషా సంపదతోనేలేండి. అలా రాపోతే అమ్మా నాన్నలకు రెండో ప్రమాద హెచ్చరిక.
-- రాయని వాళ్ళకు పనిష్మెంటేందయ్యా అంటే, వాళ్లందరిని ఓ గుంపు కింద పెట్టి రూములోనే ఓహ కార్నరులో "రీడింగు కార్నరు, రైటింగు కార్నరు" తయారు చేస్కొని, అక్కడ కూర్చోపెట్టి పదిహేన్నిముషాల్లో పూర్తి చెయ్యమనటం. అలారము పెట్టటం. అలారము మోగక ముందు పూర్తి చేసినవాళ్ళకు చప్పట్లు. అమ్మా నాన్నలకు చీవాట్లు, ఇంట్లో ఏం చేస్తున్నారు రాయించకుండా అని.
-- సమయం గడిచే కొద్దీ, నానా రకాల పద్ధతల్లో కొత్త కొత్తగా చెప్పటం. అవన్నిటి గురించి రాయాలంటే కుదిరే పనీ కాదు, ఓపికా లేదు కానీ ఒహట్రెండు చెపుతా.
  •   -- రామయ్య, సోమయ్య సంగతులు, కథలు మానేసి కొత్త కొత్తగా పేర్లెట్టి చెప్పాలె వాళ్ళకు సంగతులు.
  •  -- చిన్న పద్యాలు చెప్పాలె, భట్టీయం వేయించాలె. పునశ్చరణ చేయించాలె.
  •  -- చిన్న చిన్న పాటలు చెప్పాలె, పాడించాలె.
  •  -- కలగాపులగంగా అక్షరాలు ఇవ్వాలె. అందులోనుండి పదాలు తయారు చెయ్యమనాలె.
-- తెలుగు రాని వాళ్లకు, ఇంగ్లీష్త్తెలుగు మాట్లాడేవాళ్ళకు - మొదట్లో రెండు భాషల్లోనూ చెప్పాలె, రాయించాలె. తర్వాత తర్వాత ఇంగ్లీషు ఊడగొట్టి వెనకమాల పడెయ్యాలె.
-- పిల్లల్లో ఎంతో కొంత ఆర్టొచ్చిన వాళ్లుంటారు. వాళ్ళ చేత పేర్లు రాయని బొమ్మలేయించి, క్లాసులో ఆ బొమ్మలు చూపించి వాటికి పేర్లు తెలుగులో రాయించాలె. చప్పట్లు కొట్టించాలె.
-- పరీక్షలు పెట్టటం, ఫస్టు నుంచి ఐదు దాకా నిలబడ్డ పిల్లోళ్ళకు చిన్న చిన్న ప్రైజులివ్వటం - ఇవన్నీ మామూలే
-- ఫీజులు గట్రా లేకుండా పూర్తి ఫ్రీగా చెప్పటం.


నేను పడ్డ కష్టాలేవిటి ?

-- పడ్డ కష్టాలు అన్నీ తలిదండ్రులతోనే.
-- దాదాపు 80 శాతం మంది పిల్లలకు భాష నేర్పిద్దామన్న ఉద్దేశంతో కాకుండా, ఇంట్లో కూర్చోటమెందుకు ఆ క్లాసులో పారేస్తే మనకు కస్త ఊసుపోక సమయం చిక్కుతుంది, ఓ గంటన్నర రెండు గంటలు మొత్తంగా గాలితిరుగుడికి ఖాళీ దొరుకుతుంది అనే ఉద్దేశమే నాకు కనపడ్డది. ముందు దాన్ని ఎదుర్కోటానికే ఎక్కువ సమయం పట్టింది.
-- పెద్దవాళ్లకు పిల్లలను కూర్చోబెట్టుకొని హోం వర్కు, పునశ్చరణ చెయ్యించే ఓపికల్లేకపోటం చూసి రౌద్రాకారం దాల్చటం. [చప్పట్లు కొట్టించుకోవాలనుకున్న పిల్లవాళ్ళకు చెప్పనక్కరలా, చక్కగా ఇచ్చిన హోము వర్కు తిప్పలు పడి చేసుకొచ్చేవాళ్ళు.]
-- ఇంకే కొత్త పద్ధతుల్లో చెప్పవచ్చు అన్న ఆలోచనతో ఉన్న నాలుగు వెంట్రుకల్లో మూడు ఊడినై.
-- ప్రతి రెండోవారమో ,మూడోవారమో అబ్బా తొక్కలో తెలుగేగా, పైగా ఫ్రీ కూడానూ అని క్లాసులు కుంటి సాకులతో ఎగ్గొట్టేవాళ్లను చుసి రక్తపోటు పెంచుకోవటం.మూడో ప్రమాద హెచ్చరిక ఎగరవెయ్యటం.

ఇలా ఇంకొన్ని చాంతాడంత కాపోయినా మోచేత్తాడంత ఉన్నయ్...పైన చెపిన విధంగానే వాటన్నిటి గురించి రాసే ఓపిక లేదు.

నాకు మిగిలిన సంతృప్తి ఏవిటి ?

-- పద్ధెనిమిది మంది పిల్లల్లో, తెలివిని బట్టి సానపెట్టగా పెట్టగా, అమ్మానాన్నల పని పట్టగా పట్టగా, పదహారు మందికి లక్షణమైన తెలుగు రావటం.
-- చురుకైన పిల్లవాళ్లు నా దగ్గర కాపోయినా ఎవరి దగ్గరికెళ్ళినా, ఎక్కడైనా ఇట్టే పట్టుకుంటారు. మన ప్రెతాపానికి గీటురాయి ఏవిటంటే, ఆ చురుకుదనం లోపించిన పిల్లలకు నువ్వెలా చెప్పావ్, వాళ్లెంత నేర్చుకున్నారు అన్నదే. అలా ఆరుగురు చురుకు లేని పిల్లలను చురుకు ఉన్న పిల్లలతో సమానంగా తీసుకొచ్చేసా. అదో సంతృప్తి.
-- డ్రైవుకెళ్ళినప్పుడల్లా పిల్లవాళ్ళకు ఐఫోన్లిచ్చి / డి.వి.డు లు పెట్టి దరిద్రం చెయ్యకుండా, నా మాట విని కార్లో ఓహ బుక్కు, పెన్నో/పెనసిలో పెట్టుకొని, పిల్లవాళ్లతో భాషకు సంబంధించిన ఎక్సర్సైజులు చేయించిన కొంత మంది తలిదండ్రులను చూసి తృప్తిగా ఆ రోజు నిద్దరోవటం.
-- ఆ పద్ధెనిమిది మంది పిల్లలూ, ఈరోజుకి ఎక్కడ కనపడ్డా, ఒహ ఇద్దరు తప్ప నాతో అంతా చక్కగా తెలుగులోనే మాట్టాడ్డం ఆనందం కలిగించే విషయం.

అయ్యా అవీ - విధానాలు, కష్టాలు, సంతృప్తులు, ఆనందాలు....

మరి ఒహ సంవత్సరన్న చెప్పి ఎందుకు ఆపేసా అని అడుగుతారా ?

ఉచితంగా చెపుతున్నా ఈ తలిదండ్రుల అలసత్వం చూసిన్నూ, ఇంకా మరికొన్ని కారణాల మూలాన్నూ...అవి అన్నీ తర్వాత తీరిగ్గా ఎప్పుడైనా....

చివరిగా ఒహ మాట చెప్పాలె - చెప్పేవాడికి, అంటే టీచరుకు తన దగ్గర నేర్చుకునేవాడి మీద కొన్ని సహజమైన ఆశలు ఉంటాయి. కొన్ని పెట్టుకుంటాడు. అవి నెరవేరినప్పుడు ఇద్దరికీ, వాళ్ళిద్దరితో పాటు పిల్లవాళ్ల అమ్మానాన్నలక్కూడా సంతోషమే. కాపోతే ఆ పిల్లవాళ్ళకు భాష నిజంగా రావాలంటే వాళ్ళకిచ్చిన మెటీరియలొహటే ఉపయోగించుకొనేలా కాకుండా, అమ్మా నాన్న కూడా తమ వంతు ప్రయత్నం చెయ్యాలె, వాళ్ళ భాష పెరిగేందుకు అవకాశమివ్వాలె.  

లేకుంటే అసలు క్లాసులకు తీసుకు రావటమే దండగ. మీ పిల్లలకు తెలుగు నేర్పిచ్చటమే దండగ.

ఓం తత్ సత్!

Sunday, October 26, 2014

Open Invitation! Your Choice And A Big Thank You!

It always surprises me when I look at the statistics of the website. This year was no different than the previous ones. Close to 5 million hits and couple more months to go, it is doing its job to get the cultural, literary content reachable to a wider audience.

Most hits were on, All India Radio content, which was a heart warmer! A big thank you to all of the folks who come in and check the content out. All blessings counted and yes, that credits go to you all, and all the contributors.

Any one else wants to share their treasures, this is an Open Invitation. Please feel free. Please make your stuff available.Please share. Please send me your stuff. It will be made available to all those waiting souls. Your choice of participation will enrich this world.

Let it all be shared. Let people have fun. Let people know their roots. Everyone should share what they have. Everyone should share it right when you have it, then and there. Not once in a while. Knowledge in knowing that something we do not know or something we might have known in the past is out there somewhere is beautiful. It is not a dog-biscuit. Neither should the people wait for those beautiful beasts. Some may dis-agree. But yeah, what about it ?


That aside, checking the blog stats, I have a whopping 1520 posts, eh ? vow, did not even realize that I had that many. While 1156 are made public, what surprised me was that there are 364 in draft mode. When will I get to make those drafts public? Ughh!

Wish the day was 48 hrs instead of 24.

Friday, October 17, 2014

అందువల్ల నువ్వే గొప్ప. నీ రామాయణమే గొప్ప!

అనగనగా ఓ భూలోకం.

అందులో ఓ రామాయణం.

అది రాసిందెవరు ?

వాల్మీకి అనే ఆయన.

గణపతే రాసాడనుకో, అది అప్రస్తుతం.

రాయటం అయ్యింది కాబట్టి జనాల్లోకి వదిలేసాడు.

జనాల్లో విభ్రమం మొదలయ్యింది.

అందరూ సమ్మోహితులైపోయినారు.

అది చూసి తీరిగ్గా కాలు మీద కాలేసుకొని కూర్చున్నాడు.

పై నుంచి అది చూసాడు నారదుడు.

ఆయనకు దురద పుట్టింది.

ఇహనేం ? ఓ రాగం అందుకున్నాడు.

చక్కా బయల్దేరి కిందకొచ్చేసాడు.

పాటలు పాడుతున్నాడు.

మధ్య మధ్యలో నారయణ నారాయణ అంటున్నాడు.

వాల్మీకి కాలు మీది కాలు కిందకి దించి దణ్ణం పెట్టాడు.

ఏవిటీ సంగతి స్వామీ, ఇల్లా వచ్చావ్? అన్నాడు నారదుడితో.

కడుపుబ్బిన నారదుడు ఆ కడుపు పగిలేలా నవ్వాడు.

నవ్వితే నవ్వావ్ గానీ, అలసిపోయుంటావ్, పాలు తాగుతావా? మజ్జిగ తాగుతావా? అని వాల్మీకి బోల్డు పెశ్నలేసాడు.

మజ్జిగా వద్దు, పాలు వద్దు, నా చిడతలూ వద్దు కానీ నీకో సంగతి చెప్పాలన్నాడు నారదుడు.

నా నెత్తికి గడ్డానికీ ఏదో తెచ్చుంటావ్ నువ్వు, గడ్డమా, నెత్తా చెప్పు అన్నాడు వాల్మీకి.

రామాయణం ఎందాకా వచ్చిందన్నాడు నారదుడు.

అయిపోయింది స్వామీ అన్నాడు వాల్మీకి.

అయిపోయిందా? జనాలేమనుకుంటున్నారు దాని గురించి అన్నాడు నారదుడు.

అబ్బో, ఓయబ్బో - ఇంతకన్నా మించింది ఈ ప్రపంచకంలోనే లేదు అంటున్నారన్నాడాయన.

ఓస్! ఓస్! ఆగు, ఆ జాంబవంతుడు కూడా రాసాట్ట రామయణం అన్నాడు నారదుడు.

అవునా నాకు తెలియదే. ఎలా ఉందిట అన్నాడు వాల్మీకి.

అసలు ఏడేడు నలభైతొమ్మిది లోకాల్లో అంత బాగున్న రచన ఇంకోటి లేదని అందరూ అనుకుంటున్నారు అన్నాడు నారదుడు.

ఏవిటీ? అయితే ఇప్పుడే వెళ్ళి దాని సంగతేమిటో చూడాలె అని మూట ముల్లె సద్దుకొని జాంబవంతుడి దగ్గరకు పొయ్యాడు వాల్మీకి.

వాల్మీకెళ్ళేప్పటికి జాంబవంతుడు గోళ్ళు సవరదీసుకుంటూ కూర్చున్నాడు ఇంట్లో ఉన్న గుహలో.

జాంబవంతా, ఓ జాంబవంతా, ఎలా ఉన్నావ్ నాయనా? ఏదీ నీ రామాయణం ఓ సారి చూపించు అన్నాడు వాల్మీకి.

అదిగో ఆ తేనెతుట్టె మీద ఉంది చూసుకో అని జాంబవంతుడు గోళ్ళ గోలలో పడిపొయ్యాడు.

తేనెటీగలు అవ్వీ నన్ను కుట్టి తాట వలుస్తయ్యేమో నాయనా, కాస్త సాయం చెయ్యు అన్నాడు వాల్మీకి.

ఆ తుట్టె ఖాళీది. తేనెటీగలు ఆ రామాయణం తేనెని తిరగతాగేసి బయటికెళ్ళిపోయినై, పొలాల్లోనూ, జనాల్లోనూ పాకించటానికి. నీకేం భయం లేదు అన్నాడు జాంబవంతుడు.

మరి ఈ తుట్టెలో ఎక్కడ ఉన్నవీ తాటాకులు? కనపడవే అన్నాడు వాల్మీకి.

ఆ ఖాళీ తుట్టె గోడల మీద రాసాను చదువుకో అన్నాడు జాంబవంతుడు.

కొంచెం సేపయ్యాక భోరు భోరుమంటూ ఏడుపు వినపడ్డది జాంబవంతుడికి.

ఏవిటీ? ఎవరా ఏడ్చేది అన్నాడు వాల్మీకితో.

నేనే అన్నాడు వాల్మీకి.

ఎందుకూ ఏడవటం, బాగులేదా ఏమిటి అన్నాడు జాంబవంతుడు.

బాగోకపోవటమేమిటీ? తేనె ఎందుకు పనికొస్తుంది నీ రాత ముందు అన్నాడు వాల్మీకి.

మరి ఏడవటం ఎందుకు నాయనా, ఆనందంతోనా ? అన్నాడు జాంబవంతుడు

నా ఏడుపు అది బాగున్నందుకే. నీదింత బాగుంటే నాదెవడు చదువుతాడు బాబూ అన్నాడు వాల్మీకి.

సర్లే నా దార్లోకే వచ్చావ్ నువ్వూనూ? నేనూ ఇలానే ఏడ్చా హనుమ దగ్గర అన్నాడు జాంబవంతుడు.

వాల్మీకి కళ్ళు విచ్చుకొన్నై. ఏడుపు ఆగింది.

ఏవిటీ, ఇంత పెద్దవాడివయ్యుండీ నువ్వు ఏడవటమేమిటి, సంగతి చెప్పు అన్నాడు వాల్మీకి.

హనుమ కూడా ఓ రామాయణం రాసాడు. తెలుసా నీకు? అన్నాడు జాంబవంతుడు.

అవునా, నాకు తెలియదే, అదెలా ఉన్నదో? అన్నడు వాల్మీకి.

నువ్వేడ్చావే నా రామాయణం చూసి, అక్కడికెళ్ళి అదే పని నేను చేసా అన్నాడు జాంబవంతుడు.

అంత బాగుందా? అయితే ఇప్పుడే వెళ్ళి హనుమను చూడాలె, ఎక్కడున్నాడో తెలుసా అని అడిగాడు వాల్మీకి.

నాకు తెలియదు - కదళీ వనంలోనో, దండకారణ్యంలోనో, ఋష్యమూకమ్మీదో ఉంటాడు. అయినా ముందు కదళీ వనంలో చూడు అన్నాడు జాంబవంతుడు.

వెళతా కానీ మరి, మరీ అంటూ చేతులు నలపటం మొదలుపెట్టాడు వాల్మీకి.

ఏవిటయ్యిందీ? దురదగా ఉన్నదా ఏమి? ఇలా రా, నా గోళ్ళతో సవరదీస్తానన్నాడు జాంబవంతుడు.

అది కాదు, మరి నీ రామాయణం ఇంత బాగుంటే నాదెవరూ చదవరు, కాస్త దాని సంగతి చూడవా అని చేతులు నలుపుకోటం ఆపి అడిగాడు వాల్మీకి.

ఓస్ ఇంతేగా! నీకోసం ఏదైనా చేస్తా. ఇదిగో ఇప్పుడే ఆ తుట్టెను ముక్కలు ముక్కలు చేసి భూదేవిలో కలిపేస్తానని మాట నిలుపుకున్నాడు జాంబవంతుడు.

అది చూసి మనసంతా నిండిపోయిన ఆనందంతో, సరే, నే పోతున్నా అనటంతో జాంబవంతుడు వెళ్ళిరా, కానీ హనుమ రామాయణం రాసాడని ఎవరికీ తెలియదు. నేను పొరపాటున నీ ఏడుపు చూసి నోరు జారా. నే చెప్పానని చెప్పబోకు హనుమకు అన్నాడు

అలాగేనని వాల్మీకి కదళీ వనానికి పరుగులు తీసాడు.

వాల్మీకి వెళ్ళేప్పటికి కదళీ వనంలో యథావిథిగా రామ రామ అనుకుంటూ ఓ కదళీవృక్షం కింద జపం చేసుకుంటున్నాడు హనుమ.

నాయనా హనుమా! నేను వాల్మీకిని వచ్చాను. కాస్త కళ్ళు తెరు నాయనా అన్నాడు వాల్మీకి.

హనుమ రామ జపంలోంచి లేవలా.

మళ్ళీ పిలిచాడు హనుమా హనుమా అంటూ వాల్మీకి.

ఈసారి అర్థనిమీలనంగా చూసాడు హనుమ.

భుజం మీద చెయ్యేసి ఊపి నేను వాల్మీకిని, నేను వాల్మీకిని అంటూ జపాలోకం నుంచి ఈలోకంలోకి తీసుకొచ్చాడు హనుమను వాల్మీకి.

ఏవిటి సంగతి అన్నాడు హనుమ.

నాయనా నువ్వేదో రామాయణం రాసావుట, జాంబవంతుడు చెప్పాడు అని నోరు జారాడు వాల్మీకి.

హతవిధీ, ఎవరికీ చెప్పొద్దు తాతా అని చెపితే సంగతి మరచిపోయిన ముసలాయనకు మరుపొచ్చేసిందని కాస్త బాధ పడి, రహస్యం బయటపడ్డందుకు చింతించి, హనుమ - సరే, ఆ పక్కనున్న కదళీ వృక్షం మీద తొమ్మిదాకులు ఉన్నై. దాని మీద రాసాను చదువుకో అని మళ్ళీ రామజపంలో మునిగిపొయ్యాడు.

వాల్మీకి ఆ అరిటాకుల దగ్గరకెళ్ళి రామాయణం చదివి రక్కసితుఫానులో గాలి చప్పుడులా ఏడ్చాడు.

హనుమ అడిగాడు ఏవిటయ్యిందని.

మాట రాలా వాల్మీకి నోటినుంచి.

ఏవిటి పుట్టలో పాము దూరినట్టు, కకావికలైపోతున్నావేమిటి అన్నాడు హనుమ.

పుట్ట మాట వినగానే ఏడుపాపుకొని మళ్ళీ జాంబవంతుడి దగ్గరి కథే చెప్పుకొచ్చాడు హనుమకు, వాల్మీకి.

అది విని ఓస్ ఇంతేనా, ఇదిగో ఆకుల్లేవ్, ఏవిటి లేదు అంటూ ఆకులన్నీ పరపరా చించేసాడు హనుమ.

దాంతో తేరుకున్న వాల్మీకికి, నెమ్మదిగా జ్ఞానోదయం అయ్యింది.

అయ్యి, అడిగాడు హనుమను - హనుమా, నువ్వు, జాంబవంతుడు నా మాట మన్నించి నా రామాయణమే ఈ లోకంలో నిలబెట్టేట్టు చేసారు. అందుకు ఋణం ఎలా తీర్చుకోవాలె తెలియట్లా అని.

హనుమ అన్నాడు - స్వామీ, నీకు ఉన్నది - వచ్చే పేరు గోల, చరిత్రలో నిలచిపొయ్యే దురద గోల. నాకు - రాముడి గోల. నాకొచ్చిన చిన్నపాటి భాషతో, తీరికగా ఉన్నప్పుడు ఏదో రాసుకున్నది. నీకు రామాయణం నిలవాలె. నాకు నా రాముడు నిలవాలె. ఎలాగైతేనేం, నీ వల్ల, నీ ఒక్క రామాయణమే ఈ లోకంలో ఉండటం వల్ల నా రాముడు జనాల్లో లక్షల సంవత్సరాలు నిలిచిపోతాడు. నా రాముడికి అంత భాగ్యం కలిగితే అంతకన్నా ఏం కావాలె నాకు ? ఈ ఆకుల మీద రాసుకున్నది నాకోసం. నువ్వు రాసింది జనాల కోసం. అందువల్ల నువ్వే గొప్ప. నీ రామాయణమే గొప్ప అంటూ అక్కణ్ణుంచి అంతర్థానమైపోయాడు.

వాల్మీకి నోట మాటే రాలా.

******************************

-- అయ్యా, అమృతాన్ని, రామామృతాన్ని తేనెతుట్టెల్లోనూ, అరటి ఆకుల్లోనూ నిలిపి పరుల కోసం త్యాగం చేసిన హనుమలు, జాంబవంతులు మనలో చాలాకొద్ది మందే. వాల్మీకులు బోలెడు మంది.

-- ఇహ మీ మీ ఊహకే వదిలేస్తున్నా, ఊహతో రాసిందే అయినా, దీన్ని దేనికి అన్వయించుకోవచ్చో!! 

-- వాల్మీకిని ఏమాత్రం తక్కువ చేసి చూపిచ్చటం అన్నది ఈ నా ఊహారచన ప్రయోజనం కాదని అర్థం అయ్యిందనుకుంటూ... ఓం తత్ సత్!

-- October 2007 write up, unicoded now.

Tuesday, September 23, 2014

All Guns Blazing - History has been written in celestial world!

Mars Mission - History has been written in celestial world, in space, in the universe. Jai Hind. Here are the great men, young and old who made it happen. Ismail Suhail Penukonda - thanks for the webcast link. I captured these pics from my comp because of you and your link.































Friday, September 19, 2014

ఆ మధ్య, ఈ మధ్య క్లిక్కిన క్లిక్కులు

ఆ మధ్య, ఈ మధ్య క్లిక్కిన క్లిక్కులు