Monday, October 7, 2013

ఒకడు మటుకు మిగిలెను - బూడిద మీద కవితలు రాసుకుంటూ!!

అన్నెం పున్నెం ఎరుగని ఒక పాఠకుని వద్దకు చప్పట్ల, పొగడ్తల, వెన్ను చరుపుల, భుజం తట్టుల యాచన నిమిత్తము ఒక స్వీయ బిరుదాంకిత గొప్ప వచన కవి వచ్చెను. ఆ వచన కవి శబ్దమాయనకాయన పెట్టుకొన్నదే కాని కవిత్వము వచ్చిగాదు.

ఆ పాఠకుని వద్దకు అంతకుముందే ఒక కవిసార్వభౌముడు వచ్చి యున్నాడని తెలియని వచన కవి "ఒరే పాఠకా నేను వమనకవితాశాస్త్రములో పండితుడను. కవిత్వములో హాలాహల చక్రవర్తిని. నేను రాసినది చదివితివంటే ఈ ప్రపంచంలో నీకు దిక్కులు తెలీకుండా పోతాయన్న సంగతి కూడా నీకు తెలియకుండా చేసెదను. ఆలోచించే అవసరం తగ్గిపోవును, ఆ తర్వాత నిన్ను బాగుచేసేందుకు ఆ బ్రహ్మ తరం కూడా కాదు" అని డోక్గ్రల్భాలు (ప్రగల్భాలకు మరో రూపమని పరమపిత శలవు) పలికినాడు.

ఆ అమాయక పాఠకుడు, అయ్యా నాకంత శక్తి లేదు. మీరు ఏదన్నా మాట్లాడాలనుకుంటే ఈ కవిగారితో మాట్లాడుడి, వీరు కూడా కవిత్వంలో తలపండినవారేనని అందరూ చెపుతున్నారు అని క.సా ని వ.క కి పరిచయము చేసినాడు.

ఇది యేమొ వింతగా ఉన్నదనుకొని సకల పాఠక ప్రపంచము, కవులు , దేవ దేవతలు, బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు వచ్చి చుట్టూ మూగినారు.

అంత క.సా గారు వ.క గారు నిజముగా పండితులనుకొని, అయ్యా మీరు కవిత్వము రాస్తారని తెలిసినది. ఇప్పుడు కవిత్వము గురించి వాదింతము. మీరు భాషాపూర్వపక్షము చేయుదురా? భావసిద్ధాంతము చేయుదురా? అని అడిగెను.

వ.క వాని జన్మలో ఈ మాటలెన్నడు విని ఉండకపోవుట చేతను, క.సా వారి మాటలు నోరుతిరగకపోవుట చేతనూ - మీరు అది చెయ్యండి, నేను ఇది చేస్తాను అన్నాడు. అది విని చకితుడైన క.సా వాదము ఆరంభింపదలచి - 'అథాతో కవిజిజ్ఞాసా' అని కవిసూత్రములోని మొదటి సూత్రము చదివి దానిని పూర్వపక్షము చేసి - "భావసిద్ధాంతము చేయుమ" ని వ.క ను అడిగెను.

వ.క కి కళ్ళు ఒకసారి తిరిగినను సంభాళించుకొని, గొంతెత్తి "అథాతో వాంతి జిజ్ఞాసా, సమాధి జిజ్ఞాసా, శవం జిజ్ఞాసా, ఏరు జిజ్ఞాసా, పారు జిజ్ఞాసా, చిందు జిజ్ఞాసా, పంచె జిజ్ఞాసా, గోడమీద బల్లి జిజ్ఞాసా, బుర్రబద్దలు జిజ్ఞాసా, ఊళ్ళో చెరువు జిజ్ఞాసా, చేతిలో చెంబు జిజ్ఞాసా" అని గుక్క తిరగకుండా రెండు వందల యాభై ఆరు సూత్రములు చదివినాడు.

వాడి మాటలకు పాఠకుడు, చెట్టు, చేమ, గడ్డి, గాదం, ఆవు, దూడ, పిల్లి, కుక్క రోదనానందభరితులై రిచ్చపడితిరి. ఆ పిదప క.సా అతడు అట్లనుటకు, అరుచుటకు కారణము ఎరుగ కోరి - "ఎందులకు అరుచుచున్నారు, మీరన్న దానికి అర్థమేమి" అని అడుగుటకు నిశ్చయించుకుని "ఎందు" అని అనెను.

ఆ మాట ఇంకా పూర్తి కాకమునుపే, సగములో పావు వినీ వినగానే వ.క తారాజువ్వవలె లేచి " ఎందు, ఎందులో సందు, సందులో మందు, మందులో జున్ను, జున్నులో గన్ను, గన్నులో మన్ను, మన్నులో మిన్ను, మిన్నులో కన్ను, కన్నులో పిన్ను" అని ఏమేమో అనుచు మరింత బిగ్గరగా అరిచెను.

అందరూ, దేవతలతో త్రిమూర్తులతో సహా ఒక్క పెట్టున మూర్చపోయితిరి.

కొసమెరుపు - ఆ అరుపులకు బడబాగ్ని జనించి దానితో ప్రపంచము, ప్రపంచమునకావల ఉన్న లోకములు అన్ని తగులపడిపోయినవి. వ.క ఒకడు మటుకు మిగిలెను బూడిద మీద కవితలు రాసుకుంటూ.