ఇప్పుడు ఉపోద్ఘాతం ఏమిటయ్యా? ఎవడన్నా ముందు చెపుతాడు!!

ఈవేళ తెల్లవారుఝామున ఇదండీ అయ్యింది...

నేనూ వైష్ణవి కలిసి ఓ చోటికి వెళ్ళాం. అక్కడో తటాకం ఉన్నది. వైష్ణవి ఈత నేర్చుకుంది కాబట్టి ఆ తటాకంలో "ఈత" కొట్టటానికి దిగింది. స్వదేభ్యమునకు నీళ్లలో తేలటం మటుకే వచ్చు కాబట్టిన్నూ, ఈత కొట్టటం రాదు కాబట్టిన్నూ ఒడ్డున నిలబడి చూస్తున్నా.

ఇంతలో "పడిపోయారు, పడిపోయారు పట్టుకోండి పట్టుకోండి" అని పెద్దగా అరుపులు వినపడ్డాయి. అటేపు పరిగెత్తా. పరిగెత్తుతూ ఉంటే ఎదురుగా ఓ సొరంగం. వేరే దారేదీ లేదు. సొరంగంలో చొరబడ్డా. పరిగెత్తుతున్నా. ఒక్కమాటున సొరంగం చివరకొచ్చేసా. అక్కడ ఒకే ఒక కిటికీ ఉన్నది. దవారం ఎందుకు లేదో అర్థం కాలా.. :) ...

వేగంగా పరిగెత్తుతూండటం వల్ల ఒక్కసారిగా ఆగలేక ఆ కిటికీలోనుంచి పడిపోయా....ఆ పడిపోటం పడిపోటం ఎలాగనుకున్నారు? కిటికీ కిందనే కొండ, ఆ కొండనుంచి కిందకు జారుతున్న జలపాతం లాటి దానిలో కళ్లు మూతలు పడిపోయి దేకుతూ, జారిపోతున్నా.....కళ్లు మూసుకుని దేకుతూ జారిపోటం ఏమిటో?

అలా జారిపోతూ జారిపోతూ కళ్లు తెరుచుకున్నాయి. కిందకు చూద్దును కదా - పొలాలు, పొలాల మధ్యలో రైలు పట్టాలు, ఆ పట్టాల మీద రెండు రైళ్లు. మొదటి రైల్లో మనుషులెవరూ లేరు. రెండో రైలు నిండా జనాలు. అలా జారిపోతూన్నవాణ్ణి ఒక్క ఉదుటున ఒక రెండో ట్రెయిను మీద పడ్డా...చిరంజీవిలానో, విజయకాంత్ లానో ఆ నడుస్తున్న రైలు మీద నుంచి కిందకు దిగుదామని చూస్తే అదో డబల్ డెక్కర్ రైలు. ఎలారా బాబూ దిగేది అని చూస్తూంటే, ఇంతలో స్టేషనొచ్చింది.

ఆ స్టేషన్ అదో రకంగా విచిత్రంగా ఉంది. జనాలు దిగటానికి కన్వేయర్ బెల్టు లాటిది ఉన్నది. గేట్ల మీద నంబర్లున్నాయి. నాలుగో నంబరు మిస్సయ్యింది. ఎక్కడికి పోయిందో తెలియదు. కన్వేయర్ బెల్టు మీద పోతూ ఉంటే అవతలివైపున రెండో నంబరు గేటు వద్ద అమ్మా నాన్నా. హలో అంటూ చేతులు ఊపుతూ నవ్వుకుంటూ, నేనరుస్తున్నా పట్టించుకోకుండా ఆ గేటులో నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయారు. ఇదేమిటిరా అలా వెళ్లిపోయారు అని ఆలోచిస్తూ గేటు నంబరు 5 నుంచి నేను బయటకొచ్చి పడ్డా.

బోల్డంత మంది జనాలు. తప్పించుకుంటూ పక్కనుంచి వెళుతూ ఉంటే ఓ తాగుబోతు ఎదురొచ్చి - "బాగయ్యింది బాగయ్యింది, పర్సు పోగుట్టుకున్నావా, డబ్బులు పోగొట్టుకున్నావా? ఇప్పుడెలా వెళ్తావు అక్కడికి" అని వాడు తాగే బాటిల్లో నుంచి కొన్ని చుక్కలు చేతిలో వేసుకుని నా జబ్బ పట్టుకుని నా నెత్తి మీద ఆ మందు చుక్కలు చల్లాడు. యెహ్హ అని జబ్బ విడిపించుకుని పోతూ ఉంటే ఒక జంట, అదిగో ఆ రైలెక్కు ఆ రైలెక్కు అని అటువైపు వెళ్తున్న రైలు నంబరు 3 వైపు చూపించి, గేటు నంబరు 2 లోకి తోసారు.

ఆ డబల్ డెక్కర్ రైల్లో ఒకే ఒక్క మనిషి ఉన్నాడు. సరే అని ఆ రైలెక్కి కూర్చుని పోతూ ఉంటే, అందులో ఉన్న ఒకే ఒక్క మనిషి ఓ తాపు తన్ని నన్ను బయటకు విసిరేసాడు.

బోల్డు దెబ్బలు తగిలి కుయ్యో మొర్రో అనుకుంటూ లేచి అటూ ఇటూ చూస్తే దూరంగా ఓ ఆకుపచ్చ బస్సు కనపడింది. కొద్ది దూరం నడవగానే ఆ పక్కనే ఉన్న బస్సు స్టాండు కూడా కనపడింది. ఆ బస్సు స్టాండులోకి వెళ్లి కుడివైపు తిరిగి చూద్దును కదా, ఓ రెండు మంచు కొండలమధ్య అప్పుడే పైకొస్తున్న సూర్య భగవానుడు.

అలా తలపైకెత్తా. ఆ ఎత్తులో ఓ అస్పష్టమైన రూపు. తల మీద అట్టలు కట్టేసిన జుట్టు. చుట్టలు చుట్టలుగా చుట్టేసి ఉన్నది. అందులోనే నేను జారిపడ్డ కిటికీ. ఆ కిటికీలో నవ్వుతూ వైష్ణవి. నమస్కారం ఆ ఇద్దరిలో ఎవరికి చేసానో తెలియదు కానీ, చెయ్యి హెడ్డు బోర్డుకు తగలటంతో మెలకువ.

మెలకువొచ్చాక గుర్తుండిపోయిన కలల్లో మరోటి ఇది....


చదివారుగా - ఇహ ఇప్పుడు ఉపోద్ఘాతం.

ఇప్పుడు ఉపోద్ఘాతం ఏమిటయ్యా? ఎవడన్నా ముందు చెపుతాడు.

అదే మరి

1. నిన్న మా గుళ్లో మహారుద్రం మొదలు.
2. జీవితంలో మొట్టమొదటిసారి సంకల్పం చెప్పుకోటంలో తడబాటు.
3. లఘున్యాస పూర్వక శతరుద్రాభిషేక సమయంలో - అనువాకాలు 7 సార్లు పారాయణ అయిపోయింది. ఎనిమిదో పారాయణలో - అందులోనూ నమకం అష్టమ అనువాకంలో అనివార్య పరిస్థితుల వల్ల బయటకు వచ్చెయ్యాల్సి వచ్చింది....

ఇహ ఇప్పుడు ఈ ఉపోద్ఘాతానికి, పైనున్న కలకు లంకె కుదిర్చి వివరణ ఇవ్వండయ్యా!